Ik heb al heel wat verhalen gelezen en wat een verdriet en ellende lees ik toch!
Mijn verhaal is misschien van dezelfde aard maar lang niet zo heftig, al zeg ik het zelf.
Wel voelde ik mezelf bijna altijd somber (depressief-achtig) maar dat sluimerde een beetje op de achtergrond want van mezelf was ik een vrolijke meid.
Ik denk zo 2 jaar geleden werd ik wakker met een angst.
Ze moesten eruit! Voelde ik.
Super vervelend want ze zaten er al 33 jaar in, veilig en wel (althans dat dacht ik)
Dus stelde ik mezelf gerust en stopte deze boodschap weer weg (onderdrukt)
Daarna kreeg ik last van mijn lichaam zoals schimmel (ringworm) op mijn been, vermoeidheid (had ik altijd wel enigszins) en droge ogen. Allemaal overgangsklachten dacht ik.
Vorig jaar kwam het weer op de TV en werd verteld dat alle implantaten gaan lekken of zweten. Dat was een feit.
Ik kreeg weer een lichtelijke angst aanval want ik had last van vage klachten zoals reuma in mijn hand en RSI in mijn arm die maar niet overging.
Ben direct naar het ziekenhuis gegaan waar ze eind 1987 werden ingezet.
Voor het eerst een Echo en een MRI scan gehad. Er was niks te vinden aan scheurtjes of wat dan ook.
Dus ik was opgelucht en dacht, omdat het zo duur was, dan laat ik ze er maar inzitten tot mijn 60ste ofzo. Ik had ook geen 3500 euro klaar liggen.
Maar goed omdat ik bezig ben met mijn persoonlijke ontwikkeling, begonnen mijn implantaten niet echt meer bij me te passen.
Die angstaanval was eigenlijk al een heldere boodschap. Maar goed ook ik had hierin nog wat te verwerken.....
Dit jaar begon ook mijn pees van mijn andere arm zeer te doen en mijn benen begonnen loodzwaar aan te voelen.
Mijn ogen zijn super droog en mijn handen doen zeer, reuma. Mijn huid is ook erg dun waardoor ik snel veel pijn heb bij mijn botten.
Weer op dit forum terecht gekomen en nu viel het kwartje. Ze moeten er nu echt uit!
Maar toen begon mijn onverwerkte verdriet.... Ik was op mijn 17e jaar nog volledig plat, naja, een golfje.
Liep een beetje krom, droeg wijde kleding en zat erg in mijn hoofd.
Voelde me toen heel verdrietig en depri maar door veel humor en lachen viel het niemand op. Zelfs niet jonge mannen!
Dit verdriet van mijn zelfbeeld had ik nooit echt verwerkt maar nu kwam alles omhoog.
Gelukkig heb ik het kunnen verwerken met een energetische ondersteuning waardoor het niet zo zwaar was.
Het zal zeker weer wennen zijn om straks zonder borsten verder te gaan maar ik heb het idee dat ik er zo blij mee ben
Tis tenslotte is dat mijn echte lijf! Met implantaten is dat toch anders.
Ik ga nu eerst nog naar een internist, kijken of ik de explantatie vergoed kan krijgen? Maar ook om een statement te maken dat deze methode niet meer van deze tijd is. Het verwerken van je verdriet en/of zelfbeeld lost veel meer op.
Weet dat jouw verdriet er volledig mag zijn <3
Je mag me ook een berichtje sturen hoor.
Geen idee hoe dat op dit forum in zijn werking gaat
Fijn dat jullie er hier voor mij zijn, smak!
Liefs,
Jolanda
En zo lief wat je op het eind schrijft
We 'spreken' elkaar snel weer op het forum.
en liefs