Het is heel gek. Ik ben opgelucht, ook al kan ik me de wanhoop die ik heb ervaren vanaf mijn late tienerjaren tot m’n 26e (omdat er maar niks leek te groeien bij mij) nog als de dag van gisteren herinneren. Ik wilde ze zó graag. Toch heeft het me niet lekker gezeten al die jaren. Mijn borsten waren nooit echt van mij en uiteindelijk werden het door steeds meer klachten (en vernieuwde onderzoeken in het nieuws ed) tikkende tijdbommen.
Een paar weken geleden heb ik de knoop doorgehakt. Ze moeten er uit, voordat het écht mis gaat, of nog verder mis gaat.
Over twee weken vindt de explantatie plaats door Dr Kappel. Ik vond het voorheen doodeng en wilde eigenlijk ook lipofilling, want terug naar niks is ook niet niks...
maar zij heeft me gerustgesteld en aangeraden om alleen de verwijdering te doen en goed schoon te maken. Vooral dat laatste klonk heel fijn. Ik ben heel benieuwd naar jullie ervaringen en heb wat vragen:
- Hoe hebben jullie het aan jullie kinderen verteld? Mijn kids zijn 10 en 7 jaar. Mijn dochter van 10 is al met borstjes ed bezig. Heeft er allerlei vragen over, wanneer ze gaan groeien enzo... uuuh...
- We hebben een grote, zware (42 kg) en nog jonge hond. Ik ben bang dat uitlaten en een flinke ruk aan m’n arm schadelijk kan zijn voor het herstel. De eerste week zal mijn man de zorg voor de hond op zich kunnen nemen, maar na een week zal ik het toch zelf moeten doen. Hebben jullie honden? En hoe is dat gegaan in de herstelperiode?
Ik vind het ontzettend spannend dat sinds gisteren de datum bekend is en ook al zo snel, over 2,5 week! Maar ik kijk er ook heel erg naar uit. Geen zorgen en pijntjes meer, hopelijk... Back to basic.
Groetjes,
DME
Ze zullen wel de drains gaan ontdekken denk ik, als ze weer thuis zijn na het logeren. Ik denk dat ik dan wel vertel dat ik geopereerd ben bij m’n borsten. Omdat er iets niet goed zat. That’s it. Niets meer. 
maar m’n borsten zijn daarentegen weinig veranderd. Ogenschijnlijk. 