Voorstellen, explantatie in de planning bij dr. Kappel

[Biianca]

Implantaten: ALLERGAN STYLE 410 mm -320 gram -zacht aanvoelend


Hoihoi,

Het heeft even geduurd voordat ik een bericht durfde achter te laten op dit forum. Ik ga het nu toch maar gewoon doen...

Ik ben Bianca en ik ben 27 jaar.
Rond mijn 14e kwam ik er achter dat mijn borsten niet gelijk groeide. Ik hoopte dat ze nog gelijk werden, of in de buurt van gelijk. Maar het werd eigenlijk alleen maar erger, uiteindelijk had ik een cup A en een cup D.
Ik zat hier heel erg mee en durfde er met niemand over te praten. Mijn zelfbeeld was al niet goed en door dit werd het er niet beter op.
Ik was er altijd mee bezig, als iemand mij aankeek, voor de spiegel 100x controleren voor ik de deur uit ging, met kleding kopen, als iemand van veraf aan kwam gelopen (want dan kon diegene mijn hele lichaam zien),
keek diegene nou naar mijn borsten? Het eerste wat in me opkwam was, hij/zij heeft het gezien! Ik weet het zeker.
Ik voelde me er dood ongelukkig door. Dus heb ik besloten op mijn 16e dat ik er iets aan wilde laten doen.

Tijdens het gesprek met de PC in 2006 kwam eruit dat het beter bij me lijf zou passen als ik de kleine borst zou vergroten. De risicio's waren hetzelfde als bij een normale operatie, het enige wat verteld is dat er een nabloeding zou kunnen komen, over inkapseling (maar dat zou geen kwaad kunnen) en in hele extreme gevallen, wat zelden gebeurde dat hij zou kunnen gaan scheuren. Er is niet gepraat over gezondheidsrisico's door de silicoon of zweten enz.
Nou dat was de oplossing voor mij! Dan zou ik eindelijk 'normale' borsten hebben en me daarover niet meer te druk hoeven maken.

Januari 2007 ben ik geopereerd en is de silicoon erin gezet (allergan style 410mm, 320 gram zacht aanvoelend)
Na een paar maanden voelde ik al extreme inkapseling en ben ik december 2007 weer geopereerd en hebben ze het schoongemaakt en een nieuwe silicoon erin gezet. Daarna is het meteen weer ingekapseld, maar ik heb het genegeerd en het deed nog geen pijn en de arts had gezegd dat het geen kwaad kon.
Als ik daar nu aan terug denk, hoe kan het? in 1 jaar tijd 2 x geopereerd, omdat mijn lichaam het eruit wilde hebben. Hoe hebben zij dat kunnen doen? En hoezo heb ik daar zelf niet over na gedacht dat dit niet gezond kan zijn?
Ook komt de vraag nu in mij op, op 17 jarige leeftijd zijn mijn borsten toch nog niet uitgegroeid? Ik was toen net ongesteld geworden, ik was heel laat. Kon dat geen kwaad dat ik zo jong geopereerd ben?
Maarja, nu hebben deze vragen weinig zin, het is al gebeurd. Phoeh, ik ga even achter de pc vandaan, ik heb moeite mijn concentratie erbij te houden. En ik moet zeggen, het kost me best wat moeite om alles weer na boven te halen.

De jaren erop kreeg ik langzaam aan meer klachten, nooit over na gedacht dat ze van de silicoon zouden kunnen komen!
Mijn darmen en mijn stoelgang zijn sinds dat het erin zit nooit meer normaal geweest. Tijdje terug gehoord van de arts dat ik prikkelbare darm syndroom zou hebben.
Veel moe, slaapproblemen, vergeetachtigheid, onverklaarbare ontstekingen, spier en gewrichtspijn, psychische problemen, concentratie problemen, woordvindingsproblemen, hoofdpijn. Als ik wel eens naar de huisarts ging werd het vaak psychisch afgedaan. En het ene heeft met het andere te maken, door slecht slapen kan je concentratieproblemen hebben en door veel stress slaap je weer slecht enz. enz. enz.
Tuurlijk zit daar ook iets van waarheid in, maar waarom heeft nooit iemand uit de zorg mij gewezen op mijn silicoon?
Zelfs in 2013 is mij verteld dat er niks mis was met mijn silicoon, ik voelde rare dingen in mijn oksel alleen aan de kant waar de silicoon zit en wilde het laten controleren (dat met veel moeite want ik praat niet graag over mijn borsten).
Na een echo kreeg ik te horen, het is borstweefsel en kan geen kwaad. Nu denk ik hoezo zit het dan alleen aan de kant waar de silicoon zit?!

Ik ging zelf ook denken dat alles psychisch is, dat ik een aansteller ben en probeer tegen mezelf te zeggen dat het allemaal wel meevalt.

De afgelopen 2 a 3 jaar is de pijn verergerd in mijn borst , krijg regelmatig steken en voel een misselijk makende pijn in mijn borst. Ook is hij steeds harder geworden. Ik denk dat hij nu niet meer harder kan worden.
Ik ben er afgelopen tijd wel opener over geworden tegen mijn beste vriendin, maar lang niet zo open zoals ik over andere dingen ben tegen haar. Dus ik durfde wel te vertellen dat ik er last van had, verder praatte ik er liever niet over.
Ook weet zij van al mijn andere klachten en begon er bij haar een belletje te rinkelen. Ze is zich erin gaan verdiepen en wees mij op mijn sillicoon.
Het kwam veel te dichtbij voor mij en wilde het er niet over hebben. Ik luisterde naar haar maar het kwam niet binnen. Ik liet het niet binnen. Ik vond en vind het dood eng. Stapje voor stapje keek ik naar de dingen die mijn vriendin doorstuurde naar me, of dacht ik na als ze voorzichtig er over was begonnen, uiteindelijk met veel moeite kon ik er wat meer over praten. Het kwam eindelijk bij me binnen, dat giftige ding moet eruit!
Ik ben haar heel erg dankbaar, dat ze dit voor mij gedaan heeft, anders zat ik nu nog met mijn kop in het zand net te doen of het er niet was.

Na een tijd heb ik de knoop doorgehakt en een doorverwijzing naar dr. Kappel gevraagd bij de huisarts. Na alle goede verhalen over dr. Kappel gelezen te hebben op dit forum, leek dit mij de beste keuze.
Wat vond ik het spannend om naar de afspraak te gaan, ik heb niet zo goede ervaringen bij artsen. Maar het veel heel erg mee. Dr Kappel is een aardige vrouw die mij en mijn vriendin warm binnenliet, het was een fijn gesprek.
Het is duidelijk dat het eruit moet. Dat is stap 1, 18 november heb ik de operatie staan, de explantantie aan mijn ene borst. Stap 2 is herstellen en wachten tot de borst vorm aangenomen heeft.
En stap 3 als we een paar maanden verder zijn, kijken hoe mijn borsten in ieder geval weer gelijk gemaakt kunnen worden, op wat voor manier dan ook.
Ik ben heel erg bang als het eruit is en ik een hele tijd het weer met ongelijke borsten moet doen, dat ik het heel zwaar ga krijgen. En dan heb ik nog niet gesproken over de lichamelijke dingen die mij nog te wachten staan.

Ga ik hier profijt van krijgen?
Gaan mijn klachten wel verbeteren?
Hoe ziet het er straks uit?
Hoe ga ik me er psychisch onder voelen?
Ga ik dezelfde pijnlijke gevoelens krijgen als vroeger?
Hoe gaat het lopen met mijn vriend? Hoe voel ik me samen met hem?
En ik heb nog veel meer vragen die er in mijn hoofd afspelen, maar ik ben nu erg moe.

Het begint steeds meer binnen te komen dat het nu echt gaat gebeuren. Als ik eraan denk voel ik me verdrietig, soms verward en ik durf niet te hopen dat mijn klachten gaan verminderen.
Maar ik zie nu wel in dat het er echt uit moet, dat het niet gezond is!

Phoeh wat een lang verhaal, ik ben nu nog aan het twijfelen of ik het erop wil zetten. Maar ik ga het maar gewoon doen...

Herkennen jullie dingen uit mijn verhaal?

Veel liefs,
Bianca

[Luna MKS]

Hoi lieve Bianca,

Wat fijn dat je je even voorstelt en je hele verhaal verteld. Ik herken zeker wel een hoop uit je verhaal hoor. En begrijp je angst ook heel erg goed.
Kan me voorstellen dat je er tegenop ziet om weer een paar maanden met heel ongelijke borsten rond te lopen. Maar ik zal je vertellen dat het anderen vaak niet eens opvalt als er iets is. Mensen zijn veel minder op anderen gericht dan we denken hoor. En houdt eraan vast dat het maar voor tijdelijk is en dat dr. Kappel jou een prachtig stel nieuwe gelijke borsten zal geven Ze is een kunstenaar hoor!
En ik denk dat als je vriend echt van je houdt, daar niet eens naar kijkt. Hij wil gewoon dat je weer gezond wordt! Maar spreek wel je angsten naar hem uit en laat zien hoe jij je voelt zodat hij je gerust kan stellen en jij je wat sterker voelt.
Ik wens je ontzettend veel sterkte voor de komende tijd. Ik weet dat het heel moeilijk is allemaal, maar uiteindelijk komt het allemaal weer goed hoor!

Ben heel trots op je dat je je verhaal durfde te schrijven en heel erg dankbaar voor je vriendin dat die je geholpen heeft! =liefs=

Heel veel liefs,

Luna +LOVE+ _Omhelzing KUS+

[Biianca]

Lieve Luna,

Bedankt voor je super lieve reactie.

Wat zijn de dingen die je vooral herkend uit mijn verhaal?

Mijn vriend is lief voor me als we het erover hebben, en blijft zeggen dat hij me toch wel mooi/leuk vind. Maar ik kan het maar moeilijk loslaten.
Maar het gaat toch gebeuren, dus we zien het wel :-) ...

Ik heb de afgelopen weken nog vaak terugkrabbel gedachten gehad.
Ik merk dat ik nu wel voel dat het echt moet, de spanning neemt wel toe richting de operatie. De ene dag denk ik er minder aan en de andere dag ben ik er alleen maar mee bezig.

xxx

[Luna MKS]

Nou in ieder geval je klachten en het psychische aspect. Hoewel ik er toen echt helemaal niet meer mee bezig was. Ik wilde ze er gelijk uit en liever vandaag dan morgen. Al zouden ze ze eraf hakken.
Ben heel blij dat je vriend lief voor je is en je probeert te doen inzien dat hij toch wel van je houdt ook al heb je ongelijke borsten.
Het komt allemaal wel goed mop, het is maar voor even! Maar met je gezondheid en je lijf moet je een heel leven doen, dus dat is gewoon echt het belangrijkste nu.
Heel veel sterkte lieve schat!!!!!!!

[annahoj]

Ik weet uit eigen ervaring dat het moeilijk is om met ongelijke borsten te lopen(mijn prothese aan 1 kant was geplaatst om andere reden dan ongelijke borsten vooraf)
Maar ik ben erg blij dat ie eruit is en op dit moment los ik de ongelijkheid op door alternatief uitwendig materiaal.
Mijn man ziet me gelukkig niet anders,heeft me juist erg gesteund in het hele proces, maar ik heb zelf nog wel moeilijke momenten daarin. Dat kost schijnbaar tijd....

Goed dat je jezelf serieus neemt en gaat proberen of de klachten kunnen verminderen door de explantatie. Want je hebt ook veel klachten.
Sterkte!

[Luna MKS]

Misschien heel stom hoor, maar ik probeer mee te denken.
Met deze kun je 1 bh vullen: http://klachtensilicon.forum2go.nl/brei ... t1329.html
En het is heel licht dus drukt dan ook niet op je wond/litteken van de operatie.
Misschien kun contact met ze opnemen. Het is zeker niet alleen voor vrouwen die amputatie hebben ondergaan.

[Biianca]

Bedankt Luna, het is helemaal niet stom, vind het lief dat je meedenkt daar sta ik altijd voor open. Ik zal er eens na kijken.
Ik wil zoiezo iets ij mijn bh gaan dragen :-) dus alles tips zijn welkom!

Liefssss

[Biianca]

Bedankt annehoi voor je berichtje :-)

Wat fijn dat je man er zo mee omgaat
Ben je van plan om het zo te laten? En merk je dat je het stapje voor stapje er beter mee om kan gaan? Als je er niet op wilt antwoorden is dat helemaal niet erg hoor..

Liefsss

[annahoj]

Ik mag op dit moment niets anders(dat heeft te maken met de geschiedenis vooraf) Misschien ooit nog eens kijken of er iets van lipofilling mogelijk is...

Zoals ik al schreef ik heb nog momenten dat ik het lastig vind er goed mee te dealen, maar geef mezelf de tijd, ik geloof dat ik er uiteindelijk mijn weg wel in vind.

[Luna MKS]

IK -GEEF -JE - EEN - BLOEM Ik geef je een bloem Annahoj! Voor al je moed en kracht.

[annahoj]

Dank je wel Luna, dat waardeer ik!

[Luna MKS]

Lieve Bianca,

Ik wil je alvast ontzettend veel sterkte en succes wensen voor morgen! GOOD_LUCK

Wees gerust want je bent in heel goede handen in de Anatommie in Utrecht -BLOEM-
Er zijn al vele voor je gegaan en allemaal goed afgelopen hoor FLOWER
Hele dikke kus -kiss- en al mijn liefs =liefs=
Luna

[Biianca]

Lieve Luna,

Bedankt voor je lieve bericht :-) dar doet me heel goed.
Ik ben heel benieuwd hoe ik me morgen voel :-)

Heel veel liefs xxx

[Luna MKS]

Heb veel aan je gedacht mop! +LOVE+

[Biianca]

Wat lief van je Luna :-) doet me heel goed
Het zit erop voor vandaag, het is eruit.

Ben benieuwd hoe de nacht verloopt.
Slaap lekker,
Xxx