Het verhaal van Melissa: Bye bye siliconen!

[Melissa]

Hallo,

Mijn naam is Melissa en ik wil mijn verhaal aan je vertellen. Vanaf het begin tot het einde. Waarom ik in eerste instantie borstimplantaten wilde en waarom ik ze uiteindelijk heb laten verwijderen. Het is een lang verhaal, maar het geeft je wel een beeld van hoe een 19 jarig meisje dacht de juiste keuze te maken en hoe ze er op een leeftijd van 25 achter kwam dat siliconen ziekmakend zijn, dat ze eigenlijk al mooi was van zichzelf en dat ze daar helemaal geen nep tieten voor nodig had...

Ik weet het nog goed, als 11, 12 jarig meisje keek ik de klas rond en er zat een meisje in de klas met -voor onze leeftijd al- behoorlijke borsten. Iedereen deed er een beetje lacherig om: “haha zie je, zij heeft gewoon een bh aan!” Een bh, alsof het raar was dat je er een droeg. Net zoals je in die tijd nog geen stringetje droeg omdat dat 'raar' was voor kinderen van onze leeftijd. Dat kwam later wel. Ik keek naar beneden, naar mijn eigen borsten. Kan je dat eigenlijk wel zo noemen als het twee kleine bobbels zijn? Vervolgens keek ik naar haar. Shit… Ik ben stiekem toch wel jaloers.

Uiteraard kwam dat thuis ter sprake met mijn moeder. “Ach meid, je bent nog zo jong. Dat komt echt wel. Je bent pas op je 18e uitgegroeid.” Hmm, dat is waar ja. Misschien ben ik daarin dan gewoon wel wat later.

Natuurlijk voelde ik wel dat mijn borsten begonnen te groeien. Maar niet snel genoeg in mijn ogen. Op mijn veertiende, vijftiende had ik een A cup en wilde ik aan de pil. Ik had elke maand zo'n ontzettende buikpijn en ik kon elke nacht wel m'n bed uit omdat ik zo erg ongesteld was. Ik had begrepen dat dat met de pil een stuk minder zou worden. En daar kwam dan nog het voordeel bij dat je met de pil vaak wel wat kilootjes aankomt en ja, dan krijg je toch ook grotere borsten? Zo gezegd, zo gedaan. Of ik echt ben aangekomen, dat weet ik niet. Ik ben altijd slank geweest dus ik denk dat ik het zelf niet echt opmerkte. Grotere borsten kreeg ik in ieder geval niet. Pff, nog drie jaar de kans om ze verder te laten ontwikkelen.

Op mijn zestiende ging ik naar de Dominicaanse Republiek. Ik ging mee met een excursie en tijdens deze excursie kregen we een heerlijke lunch. Ik weet niet waarom, maar de vrouwelijke gids die mee ging zei dat de kippen op de Dominicaanse helemaal volgestopt worden met groeimiddelen om ze zo snel mogelijk te laten groeien en te laten slachten. Geen wonder dat mensen daar dan ook meer borstontwikkeling krijgen. Toen ik dat hoorde, heb ik me op de kip gestort. Troep of niet, wellicht hielp het om net een cupje meer te krijgen.

Op het HBO, ik was toen 18, leerde ik een meid kennen en daar kon ik het goed mee vinden. We werden vriendinnen en het viel me op dat ze heel lang en heel slank was, maar toch hele grote borsten had voor haar figuur. Het misstond haar absoluut niet en ik dacht waarom zij wel? Ze is dunner dan ik. Ze zei dat dat kwam nadat ze aan de pil was gegaan. Ik moest lachen en zei “ja dat hoopte ik ook, maar helaas, dat werkte niet bij mij.”

Ik begon me in deze tijd ook steeds meer te bedenken dat ik een borstvergroting wilde. Ik was immers 18 en het zag er bij lange na niet naar uit dat mijn A cup naar een B cup zou gaan. Het was ook niet dat ik het gevoel had alsof ik lelijk was zonder grote borsten, maar ik wilde gewoon heel graag grotere borsten. Ik had het gevoel alsof ik jonger werd geschat en daardoor ook niet serieus werd genomen. Ik merkte dat ik er toch ook wel onzeker van werd. Op het internet zocht ik naar foto's en informatie over een borstvergroting. € 2000,- bij een kliniek in België en op een blog van een meid stonden mooie foto's. Ziet er goed uit, toch?
Ik had het erover met die vriendin en uiteindelijk vertelde ze me dat ze een borstvergroting had gehad. Wauw! En dan ziet het er zo uit? Gaaf! Super mooi. Zoals ik al eerder zei, het misstond haar niet. Wellicht dat anderen het wel zouden opmerken, maar ik had niet door dat het neppers waren. Je begrijpt natuurlijk dat ik hier nog enthousiaster door werd. Ik kreeg van haar de gegevens van de kliniek in Nederland waar zij was geweest. Ik trok m'n stoute schoenen aan en belde voor meer informatie.

Direct maakte ik telefonisch een afspraak met de chirurg. Degene die mijn vriendin had geholpen, had een wachtlijst van een aantal maanden, maar ik zou worden toevertrouwd aan een andere hele goede plastisch chirurg.

Uiteraard thuis ook de website bekeken en me verdiept in de kosten, de operatie, de nazorg en vooral nog meer foto's opgezocht van vrouwen die deze stap hadden genomen. Zoals je zelf ook wel begrijpt, keek ik met mijn 19 jaar alleen maar naar de goede verhalen. De operaties die goed gelukt waren. Ik keek alleen naar de foto's van de borsten zoals ze na de operatie moesten worden. Ik weet dat ik van mijn zus een artikel doorgemaild kreeg over een dame in Amerika die een kogel overleefde omdat deze vast bleef zitten in haar silicone borstprothese, anders was ze er niet meer geweest. Haha! Zie je, het heeft wel voordelen! Ook kreeg ik een artikel over een dame waarbij haar ene borst scheef hing ten opzichte van de ander. Verzakt. Operatie mislukt. Getver, dit soort dingen wil ik dus niet zien en eigenlijk was ik ook een beetje boos op m'n zus. Dit soort dingen stuur je me toch niet als je weet dat ik de operatie wil? Ik wil alleen de goede dingen zien! Tja… Hoe erg kan je je kop in het zand steken?

Allereerst een consult bij de plastisch chirurg. Hij liet me de prothesen zien en legde uit dat je ze met zoutwateroplossing kon nemen of met een siliconen vulling. Prothesen met zoutwateroplossing waren niet schadelijk als ze onverhoopt in je lichaam zouden komen. Maar.. Deze hadden wel veel sneller kans op lekken en ja, dat betekent eerder vervanging. De siliconen prothesen waren eigenlijk wel beter. De kans dat ze zouden gaan lekken was kleiner en tegenwoordig zijn ze zo goed dat ze wel 20 jaar in je lichaam kunnen zitten en daarna werd het wel aangeraden om ze te laten vervangen. Gewoon over 15 jaar even terug komen voor controle en als ze dan nog goed zijn dan met 20 jaar vervangen. Oké, dus ik zou zo'n 3, 4 keer geopereerd worden in mijn leven. Is te doen, dacht ik. Hij keek naar mijn borsten en vertelde me dat ik mooie borsten had. Klein, maar mooi. Hij legde me uit waar de incisie gemaakt zou worden en liet me prothesen in mijn shirtje stoppen zodat ik kon zien hoe het er ongeveer uit zou komen te zien. Ik koos voor een grote B, een kleine C. Ik bedankte hem hartelijk voor het consult en liep blij de deur uit.

Uiteraard thuis besproken en ik moet zeggen, ze waren het er niet mee eens dat ik dit wilde. “Je moet geen dingen in je lijf stoppen die er niet horen”, “je bent mooi zoals je bent, dit heb je niet nodig”, “het kost een hele hoop geld en je moet er meerdere keren voor onder het mes”.
Logisch, als ik nu terug denk aan als ik ooit een dochter zou hebben die dat zou willen, zou ik ook proberen het uit haar hoofd te praten.

Maar… Ik ben eigenwijs. Gelukkig nu wel een heel stuk minder. Even terug naar het verhaal. Ik maakte een afspraak voor een tweede consult met de chirurg en nam mijn zus mee. Zij had kritische vragen die ze hem voorlegde. “Wat zijn de risico's? Wat zijn de andere mogelijkheden?” Ik vulde aan: “ik heb gezien dat je ook iets in je borst kan laten spuiten en daardoor worden ze ook groter, zo hoef je geen operatie.” De chirurg was hier helemaal niet blij mee. “Die spuiten zijn mogelijk, maar dat is duur en doet veel pijn. Daarnaast blijft het nieuwe borstvolume maar zo'n 3 maanden zitten. Je kan beter voor de prothesen gaan, die blijven veel langer zitten, zijn veilig en je krijgt mooie grotere borsten.” “Maar wat zijn de risico's dan?” “Ja, net als bij alle operaties kans op infecties, je hebt kans op kapselvorming en dan moet je opnieuw geopereerd worden omdat dat weggehaald moet worden.” Verder gaf hij niet echt risico's aan. Maar ik, ondanks dat ik een beetje beduusd door zijn houding en het gesprek was, was nog steeds enthousiast.

Ja ja ja! Dit ga ik doen!

Ik werd doorverwezen naar de secretaresse en er werd een afspraak ingepland. Ik weet nog dat het een hele mooie vrouw was. Zou ze zo van zichzelf zijn of zou ze ook haar borsten hebben laten vergroten?
Maar dat is natuurlijk niet een vraag die ik haar durfde te stellen.

Op 1 maart 2010 ontving ik mijn brief waarin mijn afspraak was bevestigd. “Hierbij bevestigen wij uw geplande operatie op donderdag 17 juni 2010. De kosten voor deze operatie bedragen € 3.900,-.” In de brief stond wat ik kon verwachten van de operatie, wat de risico's waren: overgevoeligheidsreacties, ernstig bloedverlies, blijvend storende littekens en noem maar op. Confronterend om te lezen, maar ja ze doen zoveel operaties. Hoe vaak zou het fout gaan?

17 juni was het zo ver, ik had zo uitgekeken naar dit moment. Eindelijk zou ik eruit gaan zien zoals ik eruit wilde zien! Mijn zus bracht me weg en tot mijn boosheid hoorden we dat ze niet mocht blijven. Ze kon komen als ik wakker was. Ik snapte het wel, maar ik was zo zenuwachtig dat ik haar de hele tijd bij me wilde hebben. De chirurg kwam de kamer binnen en tekende mijn borsten af. Zo wist hij precies hoe hij het ging aanpakken. Ik zei mijn zus gedag en moest naar de O.K. lopen. Daar moest ik op de operatie tafel gaan liggen. Al het O.K. personeel zei me gedag en ik werd met een handdoek toegedekt zodat ik niet in mijn blote borsten op de tafel moest liggen. “Haha, die gaan jullie straks toch allemaal zien” grapte ik. Ik werd aan de hartmonitor gelegd. “Wow, is dat mijn hart?” vroeg ik. “Die gaat snel!” Het infuus werd aangelegd en de anesthesist vertelde me dat hij het narcose middel ging toedienen. Het voelde alsof m'n keel langzaam dichtgeknepen werd. Ik kreeg het benauwd en ik werd bang. “Het voelt alsof ik geen lucht meer krijg! Hoort dat?” bracht ik uit. De anesthesist keek me aan en zei: “het is oké, denk maar aan leuke dingen”. Ik weet dat ik “vakantie” mompelde en toen viel ik in een diepe slaap.

De operatie duurde een uur en toen moest ik nog rustig wakker worden. Ik ben in het verleden aan m'n keel- en neusamandelen geopereerd en ook had ik een aantal keren buisjes in mijn oren gehad. Ik kan je vertellen: ik ben geen leuk persoon als ik onder narcose vandaan kom. Blijkbaar had ik boos tegen de zuster geroepen dat ze m'n zus moesten bellen, maar dat hoorde ik pas nadat ik 'echt' wakker was. Oeps, sorry.

De chirurg kwam binnen en vroeg hoe het met me ging. “Ja goed, geen pijn.” Hij vertelde me dat ze tijdens de operatie ook mijn borsten plaatselijk verdoofd hadden en dat dat de reden was dat ik nu geen pijn had. Ik had drains en daar schrok ik wel erg van, maar als het goed was zouden die er de eind van de middag uitgehaald worden. Ik lag lekker tv te kijken en ondertussen maakte ik me alweer zorgen om de injectie die ik tegen trombose zou krijgen: ik haat naalden.

Mijn vader en mijn zus kwamen mij het eind van de middag ophalen. Ik had een stevige steun bh aan en ik geloof dat ik deze twee weken lang om moest houden. Het resultaat was nog niet te zien, ik was in verband gewikkeld. “Over 2 dagen mag je douchen, je mag je handen niet boven je hoofd doen (fijn, iemand moest mij dus gaan douchen en mijn haren gaan wassen), je mag 6 weken lang niet tillen, dit zijn de pijnstillers die je mag nemen en dit is je afsprakenkaart waarop staat wanneer je hier weer verwacht wordt.” Blijkbaar trok ik wit weg want ineens keek iedereen in de kamer me aan en zeiden: “gaat het wel? Voel je je duizelig?” “Nee, nergens last van.”
Ik kreeg een druivensuikertje en stapte in de auto. Drempels: au. Remmen: au. Volgens mij begon de verdoving uit te werken.

Ik moest hoog liggen, eigenlijk meer een soort zittend slapen. Gelukkig kon het bed van mijn ouders in zit stand en lag ik daar. Heel raar om zittend in slaap te vallen. Het duurde ook even, maar uiteindelijk viel ik in een diepe slaap.

Rond 06:00 uur werd ik wakker. Ik moest zó nodig plassen. Ik probeerde uit bed te komen en de pijnscheuten gierden door m'n borsten. Ik kon van de pijn gewoon niet omhoog komen, ik kon niet gaan zitten en uit bed stappen. Ik heb het een uur lang geprobeerd, uiteindelijk schreeuwend en huilend mijn vader wakker gemaakt dat hij me uit bed moest helpen, anders zou ik in bed plassen. Daarna ben ik naar beneden gegaan, no way dat ik nu terug stapte in dat bed. Ik ben op de bank gaan liggen en heb daar een paar uur op geslapen.

Mijn vriendin vertelde dat ze geen pijn heeft gehad. Ze had de pijnstillers niet eens gebruikt. Ik wel, ik kon een paar dagen niet zonder. Gelukkig nam de pijn af en kon ik verder herstellen.

Na tien dagen gingen de hechtingen eruit. Wat een raar gevoel was dat. Ik keek naar mijn borsten en ze hadden me gelukkig al verteld dat het een aantal weken/maanden nodig had om goed te vormen. Gelukkig maar, want dit zag er nog niet zo mooi uit. Maar, ik klaagde niet.

Na een aantal weken/maanden vormde het zich goed en had ik mooie, grote borsten. Naar mijn idee net iets te groot, leek eerder een grote C dan een grote B. Maar ja ik heb eindelijk borsten!

Wat ze er niet bij vertelden, is dat het kopen van bikini's en bh's echt een drama is. In ieder geval bij mij. Niks paste of zat lekker. Uiteindelijk kom je dan in het duurdere segment terecht en merk je dat je geen bh meer kunt kopen bij de H&M.

Overigens heb ik maar een aantal mensen ingelicht over mijn borstvergroting. Tantes, ooms, nichtjes, neefjes, kennissen, klasgenoten e.d. wisten van niks. Alleen mensen die dicht bij mij stonden. Ik wilde niet dat anderen het wisten. Niet omdat ik me ervoor schaamde, maar meer omdat ik het zo natuurlijk mogelijk wilde laten lijken. Daarom had ik de prothese ook achter mijn borstspier laten plaatsen en niet voor mijn borstspier. Maar ik moet ook bekennen dat ik ook niet zat te wachten op commentaar van anderen.

Binnen een jaar kreeg ik last van steken in mijn borsten. Pijnscheuten van een paar seconden. Het kwam met vlagen en was ook zo weer weg. Ik belde de kliniek op en zei dat ik me zorgen maakte. Ik mocht direct langskomen. De chirurg dacht dat het kapselvorming kon zijn, maar na gevoeld te hebben dat alles in orde was, kon ik weer naar huis. “Houd het in de gaten en zorg dat je alles weer gaat doen zoals je vroeger deed, ook sporten e.d.”
Eigenlijk heb ik me sindsdien niets meer aangetrokken van de steken. Ja ze waren er af en toe en ja dat deed zeer. Maar ik mocht niet klagen. Dit is wat ík wilde.

Ik vond mijn borsten echt mooi, maar of ik me er zekerder door voelde? Nee. Ik werd juist meer preuts. Vroeger maakte het me niet zoveel uit als ik me voor het raam omkleedde, maar met die siliconen werd ik juist wat meer onzeker. Ik wilde niet dat mensen zagen dat het nep was. Ik liep ook niet in diep uitgesneden truitjes rond. Als ik me zo voor de spiegel bekeek vond ik ze heel mooi, maar juist met kleren aan viel het op hoe groot ze eigenlijk niet waren. Eigenlijk te groot voor mijn lichaam. Maar daar hoorde je mij niet over klagen.

Na vijf en een halfjaar na de operatie werd ik ineens ontzettend moe. Echt extreem moe. Ik werkte 40 uur in de week en als ik thuis kwam, was ik kapot. Ik wilde eten, op de bank zitten en slapen en verder eigenlijk niks. Ik had niet de energie om leuke dingen te gaan doen met mijn vriend of vriendinnen.
's Avonds na werk en ook in het weekend sliep ik overdag, zodat ik wat energie had voor de avond. 'Vroeger' op mijn 20e, 21e, zat ik tot 03:00 uur in de kroeg en moest ik om 08:00 uur weer op mijn werk zijn. Hoe heb ik dat ooit gepresteerd? Als ik nu uitging, wilde ik om 23:00 uur weer thuis zijn. Ik was zo moe, dat ik er huilbuien van kreeg. Ik wilde leuk blijven naar mijn vriend, naar mijn familie en vrienden maar ik was continu kapot. Ik had extreme hoofdpijn, vrijwel elke dag. Als ik wakker werd, voelde het alsof ik teveel gedronken had en ook was ik veel duizelig. Ik had continu het gevoel alsof ik griep kreeg, maar dat het niet doorzette. Ik had vaak een heel warm voorhoofd, alsof ik verhoging had en koorts kreeg. Alsof mijn lijf de hele tijd aan het vechten was tegen iets. Ik heb zelfs gedacht dat het gewoon tussen mijn oren zat en dat het een fase was. Zelfs de huisarts kon niets vinden. Dan is er toch niks aan de hand?

Uiteindelijk vertelde een goede kennis mij dat ze haar siliconen borstimplantaten 18 maanden na plaatsing had laten verwijderen. Het voelde voor haar niet goed en ze heeft er klachten door gekregen: gewrichtspijn, moeheid. Ze zei: “heb je er weleens aan gedacht dat je extreme moeheid ook aan de siliconen zou kunnen liggen?” Nope. Het was toch veilig? Zoveel vrouwen hebben ze toch? Deze klachten heeft de chirurg mij niet mede gedeeld…
We hebben er een tijdje over gesproken en ze zei dat ze na de explantatie naar een immunoloog was gegaan en die had bevestigd dat er siliconen in haar weefsel zat. Hoe kan dat? Het zit toch in een zak? Maar siliconen 'zweten' altijd. En dat houdt in dat er siliconen vrij komen en je daar dus ziek van kunt worden. Wellicht dat andere vrouwen dat wel van tevoren wisten, maar ik heb me daarover niet ingelezen.

Op de terugweg in de auto sprak ik er over met mijn vriend. Ik was hier best wel van geschrokken. Zou ik echt ziek zijn van de siliconen?

Ik ben door mijn kennis aan goede websites gekomen waar ik onderzoek kon doen naar de gevolgen van de borstimplantaten (dus exact wat ik had móeten doen vóór mijn operatie). Zo kwam ik onder andere op deze website.
Na het lezen van alle informatie heb ik mijn huisarts opgebeld. Die gaf aan dat hij het nog nooit gehoord had dat vrouwen klachten kregen door hun protheses. “De protheses van tegenwoordig zijn zo goed, daar zou ik me niet druk om maken. En ja, natuurlijk kun je ze laten verwijderen, maar je hebt ze toch niet voor niets genomen?”

Ik ben later met mijn kennis naar het ziekenhuis gegaan, naar een plastisch chirurg die veel explantaties doet. Ze gaf zelf aan dat veel vrouwen voor de borstvergroting naar privéklinieken gaan, net zoals ik. Dat zou ermee te maken kunnen hebben waarom zij meer explantaties doet dan implantaties. Ik stelde haar als eerste de vraag: “Ziet u veel vrouwen met dezelfde klachten als ik?” Het antwoord luidde: “ja, heel veel zelfs.” Echter is het heel moeilijk te 'bewijzen' dat de klachten door de siliconen ontstaan, dat er zelfs ziektes door de siliconen ontstaan, omdat er geen wetenschappelijk bewijs voor is. Dat staat nog relatief in de kinderschoenen. Er zijn vrouwen waarvan de klachten zijn verdwenen na de explantatie, maar de chirurg kon mij niet garanderen dat dit ook voor mij zou betekenen dat mijn klachten zullen verdwijnen als ik een explantatie onderga. Het zou best kunnen dat mijn klachten ergens anders vandaan komen. Zij raadde me aan om eerst alles uit te sluiten en dan zou ik daarna altijd nog een explantatie kunnen ondergaan. Dit heb ik dan ook gedaan.

Ik ben naar een immunoloog geweest om hem mijn klachten voor te leggen. Uit het standaard bloedonderzoek bij de huisarts was niets uitgekomen behalve het feit dat ik vitamine D tekort had en nu had ik mijn hoop gevestigd op de immunoloog. Er moet toch íets uitkomen? Ik ben toch niet gek?

Vol verwachting stapten mijn vriend en ik in de auto. Daar aangekomen werden we heel netjes ontvangen. De immunoloog hoorde eerst mijn klachten aan en stelde vervolgens allemaal vragen om te kijken of ik nog wat dingen was vergeten en om mijn medische achtergrond in beeld te krijgen. Ook vroeg hij naar bepaalde ziektes, of dat in de familie zit. “Rook je?” Nope. “Drink je?” Ja een paar wijntjes in het weekend. “Hoeveel cocaïne gebruik je?” Huh? Geen vraag of ik überhaupt drugs gebruik en zo ja welke. Maar het antwoord is nee. Geen drugs voor mij. Daarna moest ik me uitkleden en werd ik helemaal fysiek onderzocht: m'n hart, m'n gewrichten (kenmerkend bij klachten door siliconen), m'n organen en mijn klieren. Mijn oksels deden zeer, dus hij dacht dat er al deeltjes siliconen in m'n lymfeklieren zat. Door het 'zweten' van de siliconen is dit namelijk mogelijk. Uiteindelijk dacht hij ook een ruis te horen bij mijn hart, dus hij wilde me nog doorsturen naar de cardioloog. Voordat ik daarheen mocht, werd er eerst bloed afgenomen (ik haat naalden en zag daar nog echt het meeste tegenop) en moest ik in een potje plassen. De immunoloog gaf aan dat er veel vrouwen langskomen met dezelfde klachten als ik. 50-70% verbetert/geneest na explantatie. Er wordt tegenwoordig geprobeerd een classificatie te maken in de klachten voor siliconen. Je kunt op zeven punten 'scoren'. Heb je er 5-6-7, dan is het makkelijker (maar nog steeds niet te bewijzen) te wijten aan de siliconen. Ik had 'maar' drie van de zeven klachten, dus hij kon niet echt zeggen dat mijn klachten te wijten zijn aan de siliconen. Hij zou dat in mijn bloed gaan bekijken of mijn lichaam tegen iets aan het vechten was wat er niet uit kan en dat zou kunnen wijzen op het feit dat mijn lichaam zich aan het verzetten is tegen de siliconen. Ergens was ik teleurgesteld dat ik niet op alle zeven punten 'scoorde', maar aan de andere kant: misschien genees ik nu makkelijker als ik een explantatie onderga en is het nog niet te laat (dat ik een auto-immuunziekte of zoiets heb). Na het gesprek en het onderzoek met de immunoloog nog door naar de cardioloog die een echo en een hartfilmpje maakte, maar gelukkig was alles -voor zover hij het kon zien- goed. Waarom voor zover hij kon zien? Door mijn siliconen implantaat kon hij niet goed alles zien. De echo kwam niet door de implantaat heen (nog een nadeel dus..).

Na drie weken ben ik teruggegaan naar de immunoloog en het eerste wat hij zei was: "mijn advies is dat je je implantaten er zo snel mogelijk uit laat halen". De uitslag van de resultaten: ASIA met ontwikkeling van auto-immuun antistoffen. Ondanks dat ik niet op alle punten had 'gescoord' was het dus voor mij wel duidelijk dat ik ziek geworden was door de implantaten.

Ik ben met mijn vriend teruggegaan naar de plastisch chirurg die ik al eerder gesproken had en we zijn nog naar een andere chirurg geweest. Ik had me niet goed geïnformeerd toen ik die krengen liet plaatsen, dus nu wilde ik me goed informeren voor het eruit laten halen. In een keer goed en daarna laat ik nooit meer iets aan mezelf doen. Ik koos voor de chirurg die ik al eerder gesproken had en na ongeveer een maand was het dan zover: ze gingen eruit!

Ja en toen brak de grote dag aan. Ik was heel blij, maar ook ontzettend bang dat ik niet meer uit de narcose zou komen. Gelukkig kreeg ik daar een pilletje om te kalmeren en toen ik mijn vriend gedag kuste voor de anesthesie kreeg ik tranen in m'n ogen en wilde ik het liefst wegrennen. Maar het pilletje begon te werken en daarna wilde ik me alleen maar overgeven aan de specialisten.

De anesthesist was een schat van een vrouw en zij vertelde heel rustig wat ze ging doen. Ik sprak m'n angsten naar haar uit en zij verzekerde dat het goed ging komen. Ik heb er wel wat scheldwoorden uitgegooid toen ze het infuus inbracht, dat blijft gewoon een rotprik.

Toen ik eenmaal op de OK lag vroeg de chirurg of ik wist waarvoor ik er lag en of ik nog vragen had. De anesthesist vroeg me of ik nog op vakantie ging. Ik weet dat ik zei "ja, naar Australië" Australië? Dacht ik bij mezelf, daar ga ik helemaal niet heen! "Leuk!" Zei de anesthesist. "Wat ga je daar doen?"
En voor ik het wist werd ik op de uitslaapkamer wakker en was het allemaal voorbij. Ik leef nog, dacht ik. En ik heb m'n ogen er bijna uitgehuild.
"Ach, een waterval" zei de verpleger en hij droogde m'n tranen. Toen zei ik dat ik heel nodig moest plassen. Hij maakte een echo van m'n blaas en zei: "ja, die zit inderdaad behoorlijk vol." Ja, ik zeg toch niet voor niks dat ik moet plassen? Hij haalde een pannetje tevoorschijn en legde die onder me. "Ga maar plassen, ik kom zo terug." Serieus, heb je weleens liggend geplast? Je begrijpt natuurlijk al dat dat pannetje te klein was en ik gelijk m'n bed en mezelf onder plaste. Dus ik had de verplegers gelijk weer aan het werk gezet.

Ik bleef een nachtje in het ziekenhuis slapen en na controle van de chirurg die lachend zei dat ik echt nog wel borsten over had en na verwijdering van de drains mocht ik naar huis en moest daarna twee weken echt heel rustig aan doen.
De pijn was minder dan toen ik de siliconen liet plaatsen en heb de eerste dagen alleen maar paracetamol geslikt en verder niks. Na een paar dagen was de pijn draaglijk zonder paracetamol.

Na twee weken kwam ik terug voor controle. Alles zag er netjes uit. Het genas goed. Zolang ik geen klachten had hoefde ik niet meer terug te komen. Ik bedankte haar hartelijk en zei dat ik haar op de hoogte zou houden van de resultaten van mijn bloed onderzoek, welke ik weer zou gaan laten doen.

Helaas vergoed mijn zorgverzekering de operatie niet, maar ook niet mijn bezoek aan de immunoloog.
Ik heb dan ook ergens anders onderzoeken laten doen en daar krijg ik volgende week uitslag over. Ik zal je dit laten weten.

Nu ik dit allemaal schrijf, besef ik heel goed dat ik nooit siliconen had moeten nemen. Maar dat is natuurlijk een koe in z'n kont kijken.
Ik besef me meer dan ooit dat je mooi bent van jezelf en dat je daar geen siliconen voor nodig hebt. Mijn borsten voelen nu zo zacht aan en ze zijn zo mooi! Ja klein, maar perfect. Ik voel me weer goed! Het is nu vier maanden geleden en ik heb zoveel meer energie. Ik kan weer 18 uur per dag wakker zijn en leuke dingen doen. Ik hoef niet meer in het weekend overdag te slapen omdat ik bang ben dat ik de avond anders niet red.

Nu gisteren dit onderwerp weer in het nieuws is geweest, hoop ik dat operaties om siliconen te verwijderen vergoed zullen gaan worden en ik hoop dat vrouwen zullen beseffen dat ze siliconen niet nodig hebben om zich mooi te voelen. En als ze besluiten dat ze toch grotere borsten willen, dat ze zich heel goed zullen informeren en zullen kijken naar andere mogelijkheden dan siliconen.

Ik wil mijn vriend bedanken dat hij zijn vrije dagen aan mij spendeerde om met mij mee te gaan naar alle specialisten. Dat hij achter me staat en dat hij me twee weken lang helemaal verzorgd en in de watten heeft gelegd toen ik net geopereerd was. Wat hou ik toch van deze man. Ik wil mijn familie bedanken dat ook zij achter me staan en ik wil mijn goede kennis bedanken voor het feit dat ze me vertelde dat je echt ziek kunt worden van implantaten.
Zonder haar had ik dit niet geweten en hoogstwaarschijnlijk nog zieker geworden.
Als laatste wil ik jou bedanken voor het feit dat je mijn verhaal leest, voor het feit dat je jouw verhaal deelt en voor alle informatie die op deze site te vinden is en een waarschuwing is voor vrouwen. Maar waar vrouwen ook troost kunnen vinden en hulp met hoe ze zaken kunnen aanpakken.

Liefs,
Melissa

[Luna MKS]

Aah mooi verhaal Melissa! +LOVE+
Hoop dat een hoop jonge meiden die hiermee rondlopen, jouw verhaal lezen.
Wens je ontzettend veel sterkte en en dat je weer helemaal de oude mag worden. Je bent in ieder geval mooier en wijzer dan ooit -BLOEM-
Heel veel liefs, Luna KUS+