Verslag & ervaringen explantatie jaar geleden door dr. Kroese Rijnstate Arnhem (met foto's van verwijderde implantaten)
Geplaatst: 08 dec 2020 11:16
Lieve meiden,
Een jaar geleden kreeg ik op 5 december 2019 een groot kado. Je verzint het niet
en het was ontzettend spannend, maar het kado was mijn operatie! Ik heb heel lang getwijfeld voor wel of geen herplaatsing en alles stond in principe klaar voor herplaatsing. Pas een paar dagen voor de OK heb ik toch besloten om niks terug te laten plaatsen.
Ik heb een paar dagen na de OK een operatie verslag geschreven en wil die nu graag met jullie delen. Hopelijk doe ik dat op de goede plek
. Ik ben nog altijd heel erg tevreden! Geen pijn meer in mijn borsten, voel me vitaler, 100% puur, dat ik blijkbaar belangrijker vind dat ik dacht en ben ook trots op mijn keuze. Ik had 75 C/D en nu een atletisch soepel B-cupje dat eigenlijk beter bij me past. Estetisch gezien vind ik iets voller wel mooier, maar het is prima zo voor mij. Heel veel liever puur en gezond!!
Ik heb destijds veel gehad aan alle woorden die iedereen hier in al haar kwetsbaarheid heeft willen delen. Dank je wel! Dat wil ik nu ook graag doen, zodat andere vrouwen zelf hun eigen keuze kunnen maken en misschien kan mijn ervaring je daarbij helpen. In het ziekenhuis heb ik mijn klachten gedeeld en mijn chirurg Dr. Kroese (Rijnstate Arnhem) heeft alles netjes vermeld in een computer systeem. Ik ga het ook nog melden bij RIVM (maar ze zijn nu met onderhoud van de website bezig).
Ik had al maanden een enorme frozen shoulder (hel wat een pijn!!). Die is heeeel snel verdwenen na het verwijderen van mijn protheses (1 was gescheurd en de ander lekkend), fysio's denken dat de protheses daar mee te maken hebben gehad.
Als je nog iets van me wilt weten, just ask, ik beantwoord je vragen graag. En dan nu mijn LANGE!! haha verslag! (incl. foto's van de implantaten die eruit zijn gekomen)
------
Verslag operatie ‘Capsulotomie’
En dan … is het zover! Donderdag 5 december 2019.
De protheses die in dezelfde maand, maar dan 20 jaar geleden, in mijn borsten zijn geplaatst worden vandaag verwijderd. Op de valreep heb ik afgelopen maandag toch nog besloten om niets terug te laten plaatsen.
Dus: Alles eruit. Niks er meer in. Op naar puur en gezond!
Na zeker 5 jaar klachten, zorgen, smoesjes en meer of minder pijn ga ik voor de zekerheid toch maar eens naar de huisarts. En daarmee begint half mei dit jaar het ‘alarm’.
Via de huisarts volgt een doorverwijzing voor de mammografie, echo, … door voor de MRI, de afdeling Oncologie. Ontslag bij die afdeling. Opluchting, maar voor mij toch ook weer niet, want mijn lijf doet nog steeds chronisch pijn. Vervolg op de afdeling Plastisch Chirurgie. De protheses moeten er sowieso uit. En daarna volgen de afwegingen voor het maken van een keuze. Vervangen of alles eruit.
Stop
Nu de kankerstress weg is, maar er ook echt wel druk op is gezet vanuit het ziekenhuis om me snel te laten opereren, neem ik er toch de tijd voor en kies voor een STOP-moment van juli t/m september om in die tijd een weloverwogen keuze te maken. Ik weet het echt nog niet!
Daarmee kies ik ook bewust voor het genieten en vooral opladen van een aantal crazy jaren. Het is eind september en ik ben nu (pas) toe aan de volgende stap. Een keuze, de operatie en de fase daarna.
Alles bij elkaar is het een intense tijd. Persoonlijk. Heel erg samen met mijn vriend en ook met anderen die (onverwacht) dichtbij staan. Een periode van veel beweging, inzichten, zorg, pijn en perspectief ‘in mij’, maar ook om mij heen en dan nu het slotstuk:
De operatie.
Op weg naar: case closed!
Rijnstate Arnhem - 5 december 2019
Om 9.00 uur mag ik me melden in het Ziekenhuis Rijnstate in Arnhem. Hier zijn alle afspraken en onderzoeken de afgelopen maanden geweest. Ivm mijn Budget Verzekering kan ik in niet één van de vier ziekenhuizen in Nijmegen terecht. Onvoorstelbaar, maar waar. Ik ben nooit ziek en weinig in Nederland waardoor ik die kosten zoveel mogelijk had gereduceerd. Geheel passend bij mijn levensmotto: hoe minder kosten, hoe meer ik kan buitenspelen!
Vanaf de eerste afspraak ben ik zeer tevreden over de goede zorg van het Rijnstate. Het was logistiek wat onhandig, maar verder had ik dit nergens anders willen doen. Dit hele traject hoort voor mij gewoon helemaal bij die plek. Inmiddels heb ik wel mijn verzekering opgekrikt.
Bubbel
Met mijn knalroze tasje melden we ons bij de balie. Lekker vrolijk, maar ik was ook echt wel gespannen hoor. Vandaag is de grote dag!
We stappen vanaf nu in een bubbel waarin alles in het teken staat van mijn operatie. Al het andere is nu onbelangrijk. Ik ben hier met een reden, alle focus en aandacht heb ik daarop.
Ik vond het een bijzondere dag.
Het was ergens ook heel erg fijn geweest allemaal en ik merk dat ik het lastig vind om die dag en dagen erna los te laten. Om zomaar weer over te gaan in de ‘gewone dag’. Dus ben ik gaan schrijven. Alsof ik de dag daarmee inpak met een grote strik erom en ik de herinnering er zo nu en dan weer levendig bij kan pakken. En ik vind het fijn om het met jou te delen.
Opbouw richting het inslaapmoment
Ik voel vanaf nu haarscherp dat we in een geroutineerd-ziekenhuis-proces stappen met een opbouw naar mijn inslaapmoment. Tot dan voel ik controle en bewustzijn en daarna niet meer. Zoiets.
Het is een vreemde combinatie van comfort, door de merkbare routine van het ziekenhuis, in een setting die voor mij onbekend is. Ik onderga het maar gewoon en glijd soepeltjes in de rol van ‘patiënt’ ...
We worden naar de dagbehandeling verwezen en nemen de trap ‘dan kan ik de zenuwen er wat uit bewegen’. Mijn vriend heeft lol en wil me nog 10x het trappenhuis op&neersturen, maar dat vind ik wel wat overdreven
. Ik maak nog wel even een foto van de stickers op de trap.
Ik ben welkom op de kinderafdeling, dat vinden we wel grappig! Eigenlijk de volwassen afdeling ernaast, maar wij houden het lekker bij de kinderafdeling. Ik ga jonger worden vandaag. Check!
Afdeling dagverpleging
Een geduldige zuster wijst me mijn kamer, doet de laatste testen en legt me uit wat er gaat gebeuren. ik kleed me om in een pakje dat voor me klaar ligt en ik kruip snel in mijn bedje, want … ik heb het HEEEEEL ERG KOUD!
Mijn vriend is continu bij me en we zijn helemaal in het moment. Praten over waarom we hier zijn, wat er gaat gebeuren, wat we nu dan nog te zeggen hebben. Heel fijn en vertrouwd. Alles is eigenlijk wel gezegd en het gesprek wordt luchtiger.
Ik moet van de zuster zelf pijltjes op mijn lijf tekenen naar de plekken waar iets aan gaat gebeuren. Ik vraag het mijn vriend te doen, omdat we zoveel in dit traject samen hebben gedaan. Hierin kan hij nog bijdragen, daarna is het aan mij! Maar hij zegt ‘nee, volgens mij is het goed dat je dit zelf doet’.
Terwijl hij toekijkt zet ik boven elke borst een pijltje en op mijn buik schrijf ik met een grote glimlach, terwijl ik de emotie erbij probeer te voelen, ‘GEEN HERPLAATSING!!’.
Last minute verandering
Omdat ik zo last minute, 3 dagen voor de operatiedatum, mijn besluit had gewijzigd stond het niet in alle systemen correct en ik wilde echt NIET NIET wakker worden met protheses. Dat zou een grote teleurstelling zijn, dus ik vond het wel grappig dit zo te doen. Ze zouden het wel lezen en op onderzoek uitgaan als ik op de operatietafel lag, had ik zo bedacht.
Ik kleed me weer aan. Ik word wat emotioneel, we knuffelen wat, zeggen niks en dan zwaait de deur open. Ik word opgehaald.
Het is zover! Wah!
Opbouw!
Superfit, maar ik word met bed en al over de gangen gereden naar de operatieafdeling. Mijn vriend maakt foto’s, wat de zusters en broeders wel grappig vinden.
‘Dit is de grote deur, hier mogen jullie afscheid nemen’
Mijn vriend mag nog lang meelopen, fijn! En dan komt het moment dat hem het lastigste leek van deze dag: het afscheid. Dikke zoen en knuffel. Brok in mijn keel. ‘Neem er zo nog maar even afscheid van’ zegt hij. ‘Nee hoor, dat is niet meer nodig, dat heb ik al gedaan’ zeg ik.
Ik word een nieuwe ruimte ingereden, de deuren slaan dicht en ik zie hem nog net zwaaien en ik zwaai terug.
Ik ben nu op de operatieafdeling.
Opbouw. Opbouw!
Ik ben vrijwel direct geschakeld naar daar. Voor de zoveelste keer die dag wordt mijn naam en geboortedatum gevraagd. Ik krijg een sticker op mijn bed én hoofdkussen gepakt en omdat het vol is in een ruimte met bedden met patiënten word ik een klein kamertje ingereden waar mijn bed precies in past.
Mijn hart bonst in mijn keel.
Ik heb uitzicht op een klok (10:07 uur) en heen&weer lopend operatie personeel voor me. Rechts en links zie ik allerlei apparatuur. Het is een vreemd, maar ook fijn plekje om even alleen te zijn. Bij elke voorbijganger denk ik eerst ‘nu ben ik aan de beurt’ en vliegt mijn hartslag omhoog, …. maar dat is steeds niet zo. Andere focus maar … dit is niet aangenaam.
Ik probeer rustig te worden. Me te bedenken wat me zenuwachtig maakt.
Verkeerde operatie?
Eigenlijk is dat in dit moment toch vooral al die mensen en patiënten. Gaat dat wel goed straks op de operatietafel? Verwisselen ze mij niet met iemand anders? Ik denk dat deze onrust komt van 20 jaar eerder toen ik helemaal geprepareerd op de operatietafel lag en zelf op een bord mijn naam zag staan met een andere prothese formaat dan was afgesproken! Ik zag het nét op tijd en ben er toen weer vanaf gehaald en pas eind van de dag, wel goed, geopereerd. Ik ben nu dus op standje-alert tot mijn inslaapmoment. Daar komt denk ik mijn intense-opbouw-proces-gevoel vandaan tot dat moment, realiseer ik me nu ...
Ik begrijp mijn onrust, maar ben in het afgelopen uur volgeplakt en doorvraagd naar mijn naam en geboortedatum. Dit kan echt niet zomaar mis gaan!
Geen twijfels
Ik voel dat ik het allemaal heel spannend vind, maar realiseer me dat ik sinds maandag geen twijfel meer heb over mijn keuze. Dat had ik daarvoor wel toen ik nog voor de herplaatsing van nieuwe protheses had gekozen. Overigens wel met de escape-gedachte: ik kan kiezen voor geen herplaatsing tot het moment dat ik inslaap. Steeds waren er subtiele twijfels, of ik echt wel echt tevreden wakker zou worden, hoe het daarna zou zijn. Of dit was wat ik wilde. Etc.
Ik heb uitgebreid de tijd genomen voor deze keuze. Gesprekken met de chirurg en anderen gehad. Fijne, goede en emotionele gesprekken met mijn vriend, vriendinnen, mijn ouders en afgelopen maandag met vriendin van mijn vriend, daarna de beslissende wandeling gelopen in ons mooie bos. En nu klopt het allemaal. Elke stap daarin.
Er is nu geen twijfel meer. Het is goed zo.
Wauw. Wat een geruststellend besef!
Ontspannen
Ik word meer en meer tevreden, mijn hartslag zakt, ik kruip nog dieper onder het dunne dekentje, want ik ben inmiddels paars van de kou en krijg mezelf niet warm.
Met groot genoegen zie ik klok wegtikken. Ik lig hier inmiddels ruim een half uur en geniet van dit plekje alleen. Deze onverwachte stiltetijd doet me ontzettend goed en mag nog wel heel even duren van mij! En ik krijg die tijd ook nog. Haha! Ik ben helemaal content!
Het wachten duurt …
Ik word nog steeds niet opgehaald en besluit alvast te pre-herstellen met een dutje. Ze maken me echt wel wakker als ik aan de beurt ben! Vanaf nu zal alles heel snel gaan. Ik ben er klaar voor!
Ik zit nu in de eindfase van de opbouw naar het inslaapmoment. Ik luister naar de geluiden om me heen, bij het ophalen van de andere mensen, om me voor te stellen hoe dat zal gaan.
‘Ahhh!! Hierrrr bent u!’ Een team komt mijn mini kamertje binnenvallen.
Jahoor, ik lig hier! zeg ik vrolijk van onder de dekens vandaan
‘We hadden u al veel eerder besteld’ Ik moet lachen om de term, maar reageer er maar niet op.
‘We waren u een beetje kwijt’
Ik vind het wel grappig
Dr. Kroese, mijn chirurg, staat voor me en ik ben gelijk gerustgesteld. Ze bespreekt heel persoonlijk met me door wat ze gaat doen, waar we het over gehad hebben de afgelopen maanden, wat ik kan verwachten na de operatie etc. ‘Heb je nog vragen’?
Ik had een ‘van top tot teen’ ezelsbruggetje bedacht voor mijn vernauwde operatiebrein. Zelfs het ezelsbruggetje was ik bijna kwijt, maar het borrelt weer boven.
Boven: Mag ik mijn protheses zien als ze eruit komen?
Jahoor, dat kan. Ik kan ook een foto van maken, dat is wat makkelijker voor ons. Ik denk kort na en zeg snel ‘ik wil ze toch graag zien’ Prima, dan gaan we dat voor je regelen
Iets lager … ik heb een knobbeltje onder mijn borst. Kan dat ook van de lekkende prothese komen?
Ze kijkt er met aandacht naar en zegt ‘nee dat niet, het lijkt een vetknobbeltje. En ze vraagt relaxed, wil je dat ik het weghaal? Wauw! Ja graag! Dan sturen we het ook op, de uitslag krijg je van de verpleegkundige. Top!
Ik ben op zoek naar mijn ezelsbruggetje voor de laatste vraag en daal verder af .... voeten ... het was iets met mijn voeten. … SKI'S! ‘Oh Ja, mag ik begin januari skiën met mijn vriend en de kindjes?’ Terwijl ik de zin uitspreek zie ik haar gezicht al verfrommelen. Ik moet lachen en zeg ‘uw gezicht geeft het antwoord al he?’. ‘Ja … ik vind het te vroeg. U bent heel sportief he? Als u heel goed kunt skiën …. misschien. Nou ik ben wel sportief, maar ik kan niet zo goed skiën … Nee ik zou het echt niet doen. U kunt ook aangeskied worden en dan is de hele operatie voor niets geweest’. Duidelijk. Bedankt voor uw antwoord. Ik heb geen vragen meer.
Ze maakt met zorg en aandacht een bouwtekening op mijn borst en buik en zet nummertjes bij alles wat ze wil gaan doen. Dit gaat heel zorgvuldig en ik word er rustig van. Dit gaat goedkomen.
Ze verlaat mijn kamertje.
Ik vraag nog snel ‘ga ik nu dan in één keer door?’ Ja hoor, maar we maken zo nog een STOP-moment in de operatiekamer. Dan nemen we alles nog even door. Ik zie u daar zo!
En weg is ze ...
Dat STOP-moment had ik wel eerder willen weten, wat fijn! Ik kan nu echt ontspannen, straks wordt alles nog eens goed doorgenomen, voordat ik echt inslaap.
Er komt een meisje een infuus aanbrengen met vocht en antibiotica. Met dank aan een warmte zak wordt de ader zichtbaar en lukt het prikken in één keer. Ik mag de warmte zak houden. Fijn! We praten lief over de kindjes, over skiën en Puy en ze wenst met succes met de operatie.
Een man die zich ‘medewerker anesthesie’ noemt helpt me weer verder. Hij propt me nog verder onder de dekens, want dat kou lijden vindt hij maar niks. Fijn die zorg! Ook hij checkt weer mijn naam en geboortedatum en dan gaan we! Mijn bedje & ik worden met wat extra handjes verreden naar de operatiekamer.
Opbouw opbouw! Het is bijna zo ver!
En ik ben er hartstikke klaar voor! Mijn zenuwen voelen bijna comfortabel. Nieuwsgierigheid en een bijzondere vorm van genieten van dit persoonlijke moment neemt het nu over. Ik kijk mijn ogen uit vanuit mijn bedje!
In de operatiekamer ben ik eerst even alleen met deze man, hij kletst vrolijk terwijl hij geroutineerd zijn werk doet. Voor ik het weet hebben we het alweer over sport, de Montferlandrun en de 7Heuvelenloop. Hoe ik dat toch altijd weer voor elkaar krijg hahaha.
Ik stap over op de operatietafel.
Opbouw opbouw!
Warmte!
Een kordate verpleegkundige trekt allerlei apparatuur uit de kast waar ik gelijk fan van ben. Een warmte deken! Jippie! Ze zorgen ontzettend goed voor dit paarsverkleumde meisje. Ik krijg extra dekens en er wordt warme lucht onder mijn dekentje geblazen. Wauw, dit is aangenaam! Ontspannnnn….
‘Dit doen we niet bij iedereen hoor, maar we willen natuurlijk dat jij fijn in slaap valt!’
Ondertussen belt de ‘medewerker’ het hele team bij elkaar. De chirurg, de verpleegkundige, en de anesthesist. Een amicale man die me vraagt of ik van muziek houd en of ik wil nadenken bij welk liedje ik in slaap wil vallen. Ohkee, toch nog ff nadenken dan. Kan ik dat nog?
Het is een in- en uitlopen van personeel en iedereen doet wat. Ik zie veel gezichten, de meesten stellen zich voor, een enkeling niet. Dat meisje kijkt mee begrijp ik.
Ik leg uit dat mijn rechter schouder het niet lekker doet (frozen shoulder) en we zoeken samen naar een houding die voor hun werkbaar is en bij mij anatomisch kan. En ik leg uit hoe ze de schouder goed kunnen laten bewegen.
Dr. Kroese komt binnen, ze pakt een formulier en in no-time zie ik een heel team om mij heen staan met datzelfde formulier.
Dit is het STOP-moment.
Iedereen legt al zijn werkzaamheden neer.
Van een georganiseerde hectiek is er ineens R-U-S-T..
Wauw! Wat goed dit!
Dr. Kroese en alle anderen kijken me aan ‘We gaan nu nog even alles met je doornemen, wat is je naam en geboortedatum, wat gaan we bij je doen, ben je allergisch, …’ soms komt er een aanvulling van één van de specialisten die ik moet bevestigen of ontkennen en dan …
Hoelang denkt u bezig te zijn met de operatie vraagt iemand aan de chirurg ‘Ik denk een uur, maar ik heb 1,5 uur operatietijd ingepland’.
Wil je nog iets zeggen? Ik kijk de hele groep aan en zeg ‘veel succes met jullie werk!’ ze moeten lachen en dan is daar de finale van mijn opbouw …
maar de druk is er al vanaf …
‘Weet je al een liedje?’ vraagt de amicale man die met zijn telefoon bij me staat alsof we in de kroeg zitten.
Ja! Viva la Vida van Coldplay … ik had zo snel iets kunnen bedenken.
Het toffe intro vult de ruimte en ik zie het team meebewegen en ze zeggen ‘ohh lekker nummer!’
De anesthesist neemt de leiding nu over, of ik focus me alleen op hem. Hij zegt ‘Geniet van je muziek en denk maar aan mooie dingen. Ik ga je nu het slaapmiddel toedienen en dan gaan wij heel goed voor je zorgen’.
Wat een fijne tekst om te horen op dit moment.
HET moment!
Ik voel de vloeistof in mijn arm, het geluid ebt weg ... ik zag verder weg …. herhaal in mijzelf de laatste woorden ‘ denk aan leuke dingen, fijne gedachten’ dat had mijn vriend me ook al had gezegd en benadrukt, om optimaal en positief de operatie in en ook weer uit te glijden, ik heb vertrouwen en …
… ik voel mensen aan mijn lijf en rechter arm
heel ver weg …
ik hoor stemmen zeggen ‘pas op, mevrouw haar schouder luxeert snel’
en ik zak weer weg ...
ik hoor mensen lopen ...
Het besef druppelt langzaam binnen dat ik wakker wordt en de operatie klaar is. Dit is een heel bijzonder moment! Ik ben ook acuut EXTREEM blij.
Het is gedaan! Het zit erop! Wohowww!!
Mijn grootste angst was dat ik mijzelf zou verafschuwen na de operatie. Dat ik er verminkt uit zou komen en mijzelf zou afwijzen. Ik zou dat verschrikkelijk vinden en was bang voor het proces om dat weer in mijzelf goed te krijgen. Hoelang en wat heb ik daarvoor nodig? Ik heb nooit een complex over mijn borsten gehad, ook niet voor de borstvergroting, dus van cup C naar A leek me niet zo’n groot probleem, maar de afgelopen jaren vond ik pittig met alle prive veranderingen. Ik functioneerde in een overlevingsstand waar de rek wel uit was. De rust in mijn en ons leven komt nipt terug. Daar hebben we hard voor gewerkt. Ik wil er wel even van genieten! De behoefte was geen nieuwe veranderingen en daarmee dus rust! Ik had bedacht die te krijgen door ‘de looks’ voor nu zoveel mogelijk gelijk te houden. En dan zou ik de protheses er over een jaar of 3 of 5 wel uit laten halen. Het was een tijdelijke oplossing geweest.
Maandag heb ik dus alsnog besloten om alles eruit te halen, want een vriendin zei in een emotioneel gesprek met ons terecht dat ik geen rust krijg van deze tijdelijke oplossing. Als ik vrijdag wakker word mét protheses en het doet weer pijn, dan blijft de onrust in mijn hoofd. Pijn is zorg. En zorg is onrust. Een prothese is zorg én daarnaast is er met die keuze ook de wetenschap van weer een operatie, want een prothese heeft een houdbaarheid van zo’n 10 jaar. Als alles goed gaat.
Ze had gelijk! Ik had verkeerd-om gedacht in mijn hunkering naar rust! Ik koos helemaal niet voor rust. Ik ben haar eeuwig dankbaar dat ze ons heeft gebeld.
Dan maar liever (weer) door een nieuwe ogenschijnlijk grote verandering heen, maar dan wel voor échte rust. En zo werd dat nu het besluit. Geen herplaatsing van nieuwe protheses.
En nu word ik langzaam wakker …
Als eerste beweeg ik mijn hand naar mijn borst. Dezelfde beweging als 20 jaar geleden toen ik wakker werd. Toen voelde ik een verhoging op mijn borst en dacht ‘het is gelukt’ en bewoog mijn hand weer van mijn lijf.
Nu leg ik mijn hand op mijn borst, het voelt laag, maar ik voel een borst, wauw, en het voelt heel erg van mij. Ik denk weer ‘het is gelukt’, er is een grote opluchting en ik ben vooral zo blij!
Ik laat mijn hand liggen op mijn warme borst en bedenk me slaperig dat dit een heel goede start is. Ik voel nergens de afschuw waar ik zo bang voor was!
Ik zak weer weg ….
Ik kom weer bij ...
Ik heb ook hier weer het uitzicht op een klok en zie dat het half 2 is.
Ik zak weer weg … maar begin al wel te rekenen. En realiseer me dat ze wel even bezig zijn geweest! Ik ben om 10.50 u de OK ingereden!
Maar misschien lig ik hier al wel even ...
De bloeddruk pomp gaat weer aan. Ik zie iemand naast me staan en ik bedenk me dat het misschien wel attent is dat ik even aangeef dat ik er weer ben. Dus ik fluister met iets dat voor een glimlach door moet gaan ‘ik ben er weer hoor’!
Ik vraag of de operatie goed is gegaan
‘Jahoor, volgens mij is alles goed gegaan!’
Ben ik hier al lang?
‘Ik ga eens even voor je kijken’ zegt de jongen.
‘Je bent hier 40 minuten en de operatie heeft 1,5 uur geduurd.’
Dank je wel
En ik zak weer weg …
Ik ben benieuwd naar mijn bloeddruk, ik kijk naar het apparaat dat die continue meet.
Ik zie mijn normale (lage) waarde. Goedzo lijffie. Operatie in, operatie uit. Lijf blijft constant. Trots op jou.
Ik ben zo blij dat ik blij ben!
En zo kom ik langzaam bij … en begin wat om mij heen te kijken.
Ik word weer naar de verpleegafdeling gereden en er worden twee potjes op mijn bed gezet. ‘Mevrouw wilde de protheses graag mee’.
Fijn, ook dat is gelukt. Ik hoef ze nog even niet te zien. Dizzy XXL!
De verpleegster vraagt of ik iemand wil bellen. Dat wil ik heel graag! Ik bel mijn vriend als eerste en krijg hem gelijk aan de lijn. Superfijn!! Hij parkeert net de auto en komt snel naar me toe! Ik bel daarna mijn ouders. Die zijn ook blij verrast dat ik zelf bel.
Mijn vriend staat snel naast me. Heerlijk! We houden elkaars hand vast. Ik vertel vanalles, geloof ik, hij ook, weet ik. Ik doe echt mijn best alles te onthouden, maar ik weet er nog maar weinig van.
Ik krijg te eten, te drinken en kom meer en meer bij. Ik voel me dizzy maar goed en heb geen pijn.
En ik ben alleen maar blij. Extreem blij!
En dan … maken we de potjes open. Superfijn en speciaal moment voor mij om dat samen te doen!
Gelekt
In dit hele traject heb ik alle verslagen en youtube filmpjes gezien op jacht naar mijn keuze. Ik had gehoopt dat ik me aanstelde met de pijn in het borstgebied en het laatste jaar ook continue een vervelend zeurende pijn in mijn rechter arm. Misschien was de prothese toch niet gescheurd ....? Viel het mee? Ik ga het nu zien ...
In het ene potje zit een nog de hele prothese zoals ik die 20 jaar geleden had gekocht. Wel ‘zwetend’ en dus siliconen vrijlatend in mijn lijf. Medisch gezien is dat al een reden om ze te verwijderen.
In het andere potje zit een soort gele slijmerige behangplaksel achtige substantie. Compleet anders van structuur.. Dit komt uit mijn lijf. Het smurrie potje was veel lichter dan het andere. Ik was even bang dat de rest in mijn lijf zat, maar dat is er, zoveel als mogelijk vermoed ik, met gazen uit gepulkt door de chirurg.
Met de ene borst waren ze in 15 minuten klaar. De andere was een flinke klus en zijn ze denk ik ruim een uur mee bezig geweest aangezien de OK tijd. En er waren twee chirurgen, zo bleek achteraf, die tegelijk aan mij hebben gewerkt. Die rechter kant is nu bont en blauw..
De beelden van de ergste filmpjes die ik had gezien, en heel ver weg voelden, gingen over mij. De uit elkaar vallende prothese. Yek!! Wat erg! Dit is echt! Dit gaat over mij!
Zoek de verschillen!
Ze hebben me destijds verteld dat deze protheses nooit kunnen lekken. Het was het nieuwste van het nieuwste. Hij lag zelfs opengesneden voor me op tafel. Een compact geheel dat ogenschijnlijk geen kant op kon. Dat beeld heb ik nog heel scherp en is altijd een geruststellend idee geweest! Ik wilde het ook alleen als lekken onmogelijk was.
En dan zie ik nu dit. Het zat in mij. De substantie kan dus gewoon veranderen als het scheurt en in een lichaam zit. Wat ben ik blij met mijn keuze! Ik had mijn lijf echt geweld aan gedaan als er weer iets terug was gezet.
Ik ben nog een nachtje gebleven wat een hele goede keuze is geweest voor mijn herstel. Ik was nog super duizelig en kon niet overeind komen zonder ‘out’ te gaan.
Na een goede en fijne nacht in het ziekenhuis, een beleving op zich, mocht ik de volgende ochtend naar huis. Zo fijn! Alles viel me mee. Ik had nu al minder pijn dan al die jaren voor de operatie! Ik voel rust in mijn borstgebied. Fijn!
Drains
Ik had wel twee drains gekregen en ging met een instructie naar huis. Ik wilde heel graag naar Zwitserland de volgende dag (dat moest ik wel even uitleggen, maar dat ben ik met mijn reis-leven wel gewend hahahaha). Maar ik kreeg goedkeuring van het ziekenhuis, zeker omdat vriendinnetje in Zwitserland mijn drains vakkundig zou verwijderen.
Waar de trailrunprijsjes al niet goed voor zijn. Handjes vrij met dit heuptasje voor mijn drains
De reis naar Zwitserland ging super. En ik geniet van de gezelligheid van onze eerste teamweek. Een bijzonder moment! Erg fijn om erbij te zijn en ik pak mijn rust wanneer nodig. Goede keuze! En een super recovery oord!
Zondag liep ik al een paar honderd meter buiten. Ik sta weer in de mooie bergen. Wauwsie!
Zondagavond kwam mijn vriendin de berg op om mijn drains te verwijderen. In september stonden we op de top van de Mont Blanc in uitdagende omstandigheden. Als ik iemand vertrouw….!
Met een heerlijke hilariteit (met hoofdlampje, in een bedstee op 1200 meter hoogte) haalden we de drains eruit. Het werd een half uur vol knuffels, bijpraten, lol en vakkundigheid van haar. Een moment dat we, net als onze bijzondere Mont Blanc dag, nooit meer gaan vergeten.
Alles valt mee!
Ik had mijzelf vooraf voorgenomen dat ik de confrontatie met mijn nieuwe lijf in alles direct aanga om er maar zo snel mogelijk aan te wennen. Ik trek aan wat ik leuk vind, ook als dat strakke truitjes zijn, tzt naar de sauna, ik ga voor de spiegel staan (de eerste keer wel met gedempt licht). Ik maak foto’s ….
En het is geen zware tijd. Het is fijn! ik ben alleen maar trots. Op mijzelf. Dat ik de keuze heb gemaakt. Hoe ik er nu uit zie. En daar ben ik zo ontzettend blij mee!
En de afschuw? Die voelde ik zaterdagochtend … naar de twee potjes uit het ziekenhuis. Die hebben we maar snel weggegooid!
Het herstel
De komende 6 weken mag ik mijn ellebogen niet boven mijn schouder houden. Ik mag niet (zwaar) tillen en niet sporten. Wandelen mag wel. De eerste twee weken echt rustig aan doen (ik slaap en lummel veel door de dag heen) en 6 weken een compressie bh dragen.
Ik heb een cocktail gemaakt van extra vitamines, probiotica etc. Daar komt volgende week nog visolie bij. (Soort detoxkuur waar ik veel over gelezen heb om snel op te knappen na de explantatie van de siliconen).
Met de ibu ben ik al gestopt en de paracetamol neem ik alleen nog voor de nacht.
Ik voel me niet ziek, hooguit dizzy als ik wat gedaan heb. Daarna slaap ik wat, of met gemak 2 - 4 uur, en dan ben ik weer opgeladen. Ik heb geen pijn, heb wel een beurs gevoel en het voelt nog wat ‘spannend’ om te bewegen en op mijn zij te slapen bijvoorbeeld. Ik ben in mijn hoofd ook nog niet helemaal ontkoppeld van de drains (ik bleef ook steeds overal achter haken haha) en doe dus voorzichtiger dan eigenlijk nodig is in bewegingen. Dat zal morgen wel over zijn.
Omdat de scheur van de rechter prothese met een speciale MRI scan vooraf bevestigd kon worden en ik pijnklachten had, heb ik de volledige operatie vergoed gekregen van mijn ‘budget’ ziektekosten verzekering. Dat was heeeeel erg fijn!
Ik ben niet verminkt, als alle pleisters eraf zijn en hechtingen eruit, zie ik er volgens mij mooi en atletisch uit. Het past veel beter bij mij. Happy girl!
Een jaar geleden kreeg ik op 5 december 2019 een groot kado. Je verzint het niet
en het was ontzettend spannend, maar het kado was mijn operatie! Ik heb heel lang getwijfeld voor wel of geen herplaatsing en alles stond in principe klaar voor herplaatsing. Pas een paar dagen voor de OK heb ik toch besloten om niks terug te laten plaatsen. Ik heb een paar dagen na de OK een operatie verslag geschreven en wil die nu graag met jullie delen. Hopelijk doe ik dat op de goede plek
. Ik ben nog altijd heel erg tevreden! Geen pijn meer in mijn borsten, voel me vitaler, 100% puur, dat ik blijkbaar belangrijker vind dat ik dacht en ben ook trots op mijn keuze. Ik had 75 C/D en nu een atletisch soepel B-cupje dat eigenlijk beter bij me past. Estetisch gezien vind ik iets voller wel mooier, maar het is prima zo voor mij. Heel veel liever puur en gezond!! Ik heb destijds veel gehad aan alle woorden die iedereen hier in al haar kwetsbaarheid heeft willen delen. Dank je wel! Dat wil ik nu ook graag doen, zodat andere vrouwen zelf hun eigen keuze kunnen maken en misschien kan mijn ervaring je daarbij helpen. In het ziekenhuis heb ik mijn klachten gedeeld en mijn chirurg Dr. Kroese (Rijnstate Arnhem) heeft alles netjes vermeld in een computer systeem. Ik ga het ook nog melden bij RIVM (maar ze zijn nu met onderhoud van de website bezig).
Ik had al maanden een enorme frozen shoulder (hel wat een pijn!!). Die is heeeel snel verdwenen na het verwijderen van mijn protheses (1 was gescheurd en de ander lekkend), fysio's denken dat de protheses daar mee te maken hebben gehad.
Als je nog iets van me wilt weten, just ask, ik beantwoord je vragen graag. En dan nu mijn LANGE!! haha verslag! (incl. foto's van de implantaten die eruit zijn gekomen)
------
Verslag operatie ‘Capsulotomie’
En dan … is het zover! Donderdag 5 december 2019.
De protheses die in dezelfde maand, maar dan 20 jaar geleden, in mijn borsten zijn geplaatst worden vandaag verwijderd. Op de valreep heb ik afgelopen maandag toch nog besloten om niets terug te laten plaatsen.
Dus: Alles eruit. Niks er meer in. Op naar puur en gezond!
Na zeker 5 jaar klachten, zorgen, smoesjes en meer of minder pijn ga ik voor de zekerheid toch maar eens naar de huisarts. En daarmee begint half mei dit jaar het ‘alarm’.
Via de huisarts volgt een doorverwijzing voor de mammografie, echo, … door voor de MRI, de afdeling Oncologie. Ontslag bij die afdeling. Opluchting, maar voor mij toch ook weer niet, want mijn lijf doet nog steeds chronisch pijn. Vervolg op de afdeling Plastisch Chirurgie. De protheses moeten er sowieso uit. En daarna volgen de afwegingen voor het maken van een keuze. Vervangen of alles eruit.
Stop
Nu de kankerstress weg is, maar er ook echt wel druk op is gezet vanuit het ziekenhuis om me snel te laten opereren, neem ik er toch de tijd voor en kies voor een STOP-moment van juli t/m september om in die tijd een weloverwogen keuze te maken. Ik weet het echt nog niet!
Daarmee kies ik ook bewust voor het genieten en vooral opladen van een aantal crazy jaren. Het is eind september en ik ben nu (pas) toe aan de volgende stap. Een keuze, de operatie en de fase daarna.
Alles bij elkaar is het een intense tijd. Persoonlijk. Heel erg samen met mijn vriend en ook met anderen die (onverwacht) dichtbij staan. Een periode van veel beweging, inzichten, zorg, pijn en perspectief ‘in mij’, maar ook om mij heen en dan nu het slotstuk:
De operatie.
Op weg naar: case closed!
Rijnstate Arnhem - 5 december 2019
Om 9.00 uur mag ik me melden in het Ziekenhuis Rijnstate in Arnhem. Hier zijn alle afspraken en onderzoeken de afgelopen maanden geweest. Ivm mijn Budget Verzekering kan ik in niet één van de vier ziekenhuizen in Nijmegen terecht. Onvoorstelbaar, maar waar. Ik ben nooit ziek en weinig in Nederland waardoor ik die kosten zoveel mogelijk had gereduceerd. Geheel passend bij mijn levensmotto: hoe minder kosten, hoe meer ik kan buitenspelen!
Vanaf de eerste afspraak ben ik zeer tevreden over de goede zorg van het Rijnstate. Het was logistiek wat onhandig, maar verder had ik dit nergens anders willen doen. Dit hele traject hoort voor mij gewoon helemaal bij die plek. Inmiddels heb ik wel mijn verzekering opgekrikt
. Bubbel
Met mijn knalroze tasje melden we ons bij de balie. Lekker vrolijk, maar ik was ook echt wel gespannen hoor. Vandaag is de grote dag!
We stappen vanaf nu in een bubbel waarin alles in het teken staat van mijn operatie. Al het andere is nu onbelangrijk. Ik ben hier met een reden, alle focus en aandacht heb ik daarop.
Ik vond het een bijzondere dag.
Het was ergens ook heel erg fijn geweest allemaal en ik merk dat ik het lastig vind om die dag en dagen erna los te laten. Om zomaar weer over te gaan in de ‘gewone dag’. Dus ben ik gaan schrijven. Alsof ik de dag daarmee inpak met een grote strik erom en ik de herinnering er zo nu en dan weer levendig bij kan pakken. En ik vind het fijn om het met jou te delen.
Opbouw richting het inslaapmoment
Ik voel vanaf nu haarscherp dat we in een geroutineerd-ziekenhuis-proces stappen met een opbouw naar mijn inslaapmoment. Tot dan voel ik controle en bewustzijn en daarna niet meer. Zoiets.
Het is een vreemde combinatie van comfort, door de merkbare routine van het ziekenhuis, in een setting die voor mij onbekend is. Ik onderga het maar gewoon en glijd soepeltjes in de rol van ‘patiënt’ ...
We worden naar de dagbehandeling verwezen en nemen de trap ‘dan kan ik de zenuwen er wat uit bewegen’. Mijn vriend heeft lol en wil me nog 10x het trappenhuis op&neersturen, maar dat vind ik wel wat overdreven
. Ik maak nog wel even een foto van de stickers op de trap. Ik ben welkom op de kinderafdeling, dat vinden we wel grappig! Eigenlijk de volwassen afdeling ernaast, maar wij houden het lekker bij de kinderafdeling. Ik ga jonger worden vandaag. Check!
Afdeling dagverpleging
Een geduldige zuster wijst me mijn kamer, doet de laatste testen en legt me uit wat er gaat gebeuren. ik kleed me om in een pakje dat voor me klaar ligt en ik kruip snel in mijn bedje, want … ik heb het HEEEEEL ERG KOUD!
Mijn vriend is continu bij me en we zijn helemaal in het moment. Praten over waarom we hier zijn, wat er gaat gebeuren, wat we nu dan nog te zeggen hebben. Heel fijn en vertrouwd. Alles is eigenlijk wel gezegd en het gesprek wordt luchtiger.
Ik moet van de zuster zelf pijltjes op mijn lijf tekenen naar de plekken waar iets aan gaat gebeuren. Ik vraag het mijn vriend te doen, omdat we zoveel in dit traject samen hebben gedaan. Hierin kan hij nog bijdragen, daarna is het aan mij! Maar hij zegt ‘nee, volgens mij is het goed dat je dit zelf doet’.
Terwijl hij toekijkt zet ik boven elke borst een pijltje en op mijn buik schrijf ik met een grote glimlach, terwijl ik de emotie erbij probeer te voelen, ‘GEEN HERPLAATSING!!’.
Last minute verandering
Omdat ik zo last minute, 3 dagen voor de operatiedatum, mijn besluit had gewijzigd stond het niet in alle systemen correct en ik wilde echt NIET NIET wakker worden met protheses. Dat zou een grote teleurstelling zijn, dus ik vond het wel grappig dit zo te doen. Ze zouden het wel lezen en op onderzoek uitgaan als ik op de operatietafel lag, had ik zo bedacht.
Ik kleed me weer aan. Ik word wat emotioneel, we knuffelen wat, zeggen niks en dan zwaait de deur open. Ik word opgehaald.
Het is zover! Wah!
Opbouw!
Superfit, maar ik word met bed en al over de gangen gereden naar de operatieafdeling. Mijn vriend maakt foto’s, wat de zusters en broeders wel grappig vinden
. ‘Dit is de grote deur, hier mogen jullie afscheid nemen’
Mijn vriend mag nog lang meelopen, fijn! En dan komt het moment dat hem het lastigste leek van deze dag: het afscheid. Dikke zoen en knuffel. Brok in mijn keel. ‘Neem er zo nog maar even afscheid van’ zegt hij. ‘Nee hoor, dat is niet meer nodig, dat heb ik al gedaan’ zeg ik.
Ik word een nieuwe ruimte ingereden, de deuren slaan dicht en ik zie hem nog net zwaaien en ik zwaai terug.
Ik ben nu op de operatieafdeling.
Opbouw. Opbouw!
Ik ben vrijwel direct geschakeld naar daar. Voor de zoveelste keer die dag wordt mijn naam en geboortedatum gevraagd. Ik krijg een sticker op mijn bed én hoofdkussen gepakt en omdat het vol is in een ruimte met bedden met patiënten word ik een klein kamertje ingereden waar mijn bed precies in past.
Mijn hart bonst in mijn keel.
Ik heb uitzicht op een klok (10:07 uur) en heen&weer lopend operatie personeel voor me. Rechts en links zie ik allerlei apparatuur. Het is een vreemd, maar ook fijn plekje om even alleen te zijn. Bij elke voorbijganger denk ik eerst ‘nu ben ik aan de beurt’ en vliegt mijn hartslag omhoog, …. maar dat is steeds niet zo. Andere focus maar … dit is niet aangenaam.
Ik probeer rustig te worden. Me te bedenken wat me zenuwachtig maakt.
Verkeerde operatie?
Eigenlijk is dat in dit moment toch vooral al die mensen en patiënten. Gaat dat wel goed straks op de operatietafel? Verwisselen ze mij niet met iemand anders? Ik denk dat deze onrust komt van 20 jaar eerder toen ik helemaal geprepareerd op de operatietafel lag en zelf op een bord mijn naam zag staan met een andere prothese formaat dan was afgesproken! Ik zag het nét op tijd en ben er toen weer vanaf gehaald en pas eind van de dag, wel goed, geopereerd. Ik ben nu dus op standje-alert tot mijn inslaapmoment. Daar komt denk ik mijn intense-opbouw-proces-gevoel vandaan tot dat moment, realiseer ik me nu ...
Ik begrijp mijn onrust, maar ben in het afgelopen uur volgeplakt en doorvraagd naar mijn naam en geboortedatum. Dit kan echt niet zomaar mis gaan!
Geen twijfels
Ik voel dat ik het allemaal heel spannend vind, maar realiseer me dat ik sinds maandag geen twijfel meer heb over mijn keuze. Dat had ik daarvoor wel toen ik nog voor de herplaatsing van nieuwe protheses had gekozen. Overigens wel met de escape-gedachte: ik kan kiezen voor geen herplaatsing tot het moment dat ik inslaap. Steeds waren er subtiele twijfels, of ik echt wel echt tevreden wakker zou worden, hoe het daarna zou zijn. Of dit was wat ik wilde. Etc.
Ik heb uitgebreid de tijd genomen voor deze keuze. Gesprekken met de chirurg en anderen gehad. Fijne, goede en emotionele gesprekken met mijn vriend, vriendinnen, mijn ouders en afgelopen maandag met vriendin van mijn vriend, daarna de beslissende wandeling gelopen in ons mooie bos. En nu klopt het allemaal. Elke stap daarin.
Er is nu geen twijfel meer. Het is goed zo.
Wauw. Wat een geruststellend besef!
Ontspannen
Ik word meer en meer tevreden, mijn hartslag zakt, ik kruip nog dieper onder het dunne dekentje, want ik ben inmiddels paars van de kou en krijg mezelf niet warm.
Met groot genoegen zie ik klok wegtikken. Ik lig hier inmiddels ruim een half uur en geniet van dit plekje alleen. Deze onverwachte stiltetijd doet me ontzettend goed en mag nog wel heel even duren van mij! En ik krijg die tijd ook nog. Haha! Ik ben helemaal content!
Het wachten duurt …
Ik word nog steeds niet opgehaald en besluit alvast te pre-herstellen met een dutje. Ze maken me echt wel wakker als ik aan de beurt ben! Vanaf nu zal alles heel snel gaan. Ik ben er klaar voor!
Ik zit nu in de eindfase van de opbouw naar het inslaapmoment. Ik luister naar de geluiden om me heen, bij het ophalen van de andere mensen, om me voor te stellen hoe dat zal gaan.
‘Ahhh!! Hierrrr bent u!’ Een team komt mijn mini kamertje binnenvallen.
Jahoor, ik lig hier! zeg ik vrolijk van onder de dekens vandaan
‘We hadden u al veel eerder besteld’ Ik moet lachen om de term, maar reageer er maar niet op.
‘We waren u een beetje kwijt’
Ik vind het wel grappig
Dr. Kroese, mijn chirurg, staat voor me en ik ben gelijk gerustgesteld. Ze bespreekt heel persoonlijk met me door wat ze gaat doen, waar we het over gehad hebben de afgelopen maanden, wat ik kan verwachten na de operatie etc. ‘Heb je nog vragen’?
Ik had een ‘van top tot teen’ ezelsbruggetje bedacht voor mijn vernauwde operatiebrein. Zelfs het ezelsbruggetje was ik bijna kwijt, maar het borrelt weer boven.
Boven: Mag ik mijn protheses zien als ze eruit komen?
Jahoor, dat kan. Ik kan ook een foto van maken, dat is wat makkelijker voor ons. Ik denk kort na en zeg snel ‘ik wil ze toch graag zien’ Prima, dan gaan we dat voor je regelen
Iets lager … ik heb een knobbeltje onder mijn borst. Kan dat ook van de lekkende prothese komen?
Ze kijkt er met aandacht naar en zegt ‘nee dat niet, het lijkt een vetknobbeltje. En ze vraagt relaxed, wil je dat ik het weghaal? Wauw! Ja graag! Dan sturen we het ook op, de uitslag krijg je van de verpleegkundige. Top!
Ik ben op zoek naar mijn ezelsbruggetje voor de laatste vraag en daal verder af .... voeten ... het was iets met mijn voeten. … SKI'S! ‘Oh Ja, mag ik begin januari skiën met mijn vriend en de kindjes?’ Terwijl ik de zin uitspreek zie ik haar gezicht al verfrommelen. Ik moet lachen en zeg ‘uw gezicht geeft het antwoord al he?’. ‘Ja … ik vind het te vroeg. U bent heel sportief he? Als u heel goed kunt skiën …. misschien. Nou ik ben wel sportief, maar ik kan niet zo goed skiën … Nee ik zou het echt niet doen. U kunt ook aangeskied worden en dan is de hele operatie voor niets geweest’. Duidelijk. Bedankt voor uw antwoord. Ik heb geen vragen meer.
Ze maakt met zorg en aandacht een bouwtekening op mijn borst en buik en zet nummertjes bij alles wat ze wil gaan doen. Dit gaat heel zorgvuldig en ik word er rustig van. Dit gaat goedkomen.
Ze verlaat mijn kamertje.
Ik vraag nog snel ‘ga ik nu dan in één keer door?’ Ja hoor, maar we maken zo nog een STOP-moment in de operatiekamer. Dan nemen we alles nog even door. Ik zie u daar zo!
En weg is ze ...
Dat STOP-moment had ik wel eerder willen weten, wat fijn! Ik kan nu echt ontspannen, straks wordt alles nog eens goed doorgenomen, voordat ik echt inslaap.
Er komt een meisje een infuus aanbrengen met vocht en antibiotica. Met dank aan een warmte zak wordt de ader zichtbaar en lukt het prikken in één keer. Ik mag de warmte zak houden. Fijn! We praten lief over de kindjes, over skiën en Puy en ze wenst met succes met de operatie.
Een man die zich ‘medewerker anesthesie’ noemt helpt me weer verder. Hij propt me nog verder onder de dekens, want dat kou lijden vindt hij maar niks. Fijn die zorg! Ook hij checkt weer mijn naam en geboortedatum en dan gaan we! Mijn bedje & ik worden met wat extra handjes verreden naar de operatiekamer.
Opbouw opbouw! Het is bijna zo ver!
En ik ben er hartstikke klaar voor! Mijn zenuwen voelen bijna comfortabel. Nieuwsgierigheid en een bijzondere vorm van genieten van dit persoonlijke moment neemt het nu over. Ik kijk mijn ogen uit vanuit mijn bedje!
In de operatiekamer ben ik eerst even alleen met deze man, hij kletst vrolijk terwijl hij geroutineerd zijn werk doet. Voor ik het weet hebben we het alweer over sport, de Montferlandrun en de 7Heuvelenloop. Hoe ik dat toch altijd weer voor elkaar krijg hahaha.
Ik stap over op de operatietafel.
Opbouw opbouw!
Warmte!
Een kordate verpleegkundige trekt allerlei apparatuur uit de kast waar ik gelijk fan van ben. Een warmte deken! Jippie! Ze zorgen ontzettend goed voor dit paarsverkleumde meisje. Ik krijg extra dekens en er wordt warme lucht onder mijn dekentje geblazen. Wauw, dit is aangenaam! Ontspannnnn….
‘Dit doen we niet bij iedereen hoor, maar we willen natuurlijk dat jij fijn in slaap valt!’
Ondertussen belt de ‘medewerker’ het hele team bij elkaar. De chirurg, de verpleegkundige, en de anesthesist. Een amicale man die me vraagt of ik van muziek houd en of ik wil nadenken bij welk liedje ik in slaap wil vallen. Ohkee, toch nog ff nadenken dan
. Kan ik dat nog?Het is een in- en uitlopen van personeel en iedereen doet wat. Ik zie veel gezichten, de meesten stellen zich voor, een enkeling niet. Dat meisje kijkt mee begrijp ik.
Ik leg uit dat mijn rechter schouder het niet lekker doet (frozen shoulder) en we zoeken samen naar een houding die voor hun werkbaar is en bij mij anatomisch kan. En ik leg uit hoe ze de schouder goed kunnen laten bewegen.
Dr. Kroese komt binnen, ze pakt een formulier en in no-time zie ik een heel team om mij heen staan met datzelfde formulier.
Dit is het STOP-moment.
Iedereen legt al zijn werkzaamheden neer.
Van een georganiseerde hectiek is er ineens R-U-S-T..
Wauw! Wat goed dit!
Dr. Kroese en alle anderen kijken me aan ‘We gaan nu nog even alles met je doornemen, wat is je naam en geboortedatum, wat gaan we bij je doen, ben je allergisch, …’ soms komt er een aanvulling van één van de specialisten die ik moet bevestigen of ontkennen en dan …
Hoelang denkt u bezig te zijn met de operatie vraagt iemand aan de chirurg ‘Ik denk een uur, maar ik heb 1,5 uur operatietijd ingepland’.
Wil je nog iets zeggen? Ik kijk de hele groep aan en zeg ‘veel succes met jullie werk!’ ze moeten lachen en dan is daar de finale van mijn opbouw …
maar de druk is er al vanaf …
‘Weet je al een liedje?’ vraagt de amicale man die met zijn telefoon bij me staat alsof we in de kroeg zitten.
Ja! Viva la Vida van Coldplay … ik had zo snel iets kunnen bedenken.
Het toffe intro vult de ruimte en ik zie het team meebewegen en ze zeggen ‘ohh lekker nummer!’
De anesthesist neemt de leiding nu over, of ik focus me alleen op hem. Hij zegt ‘Geniet van je muziek en denk maar aan mooie dingen. Ik ga je nu het slaapmiddel toedienen en dan gaan wij heel goed voor je zorgen’.
Wat een fijne tekst om te horen op dit moment.
HET moment!
Ik voel de vloeistof in mijn arm, het geluid ebt weg ... ik zag verder weg …. herhaal in mijzelf de laatste woorden ‘ denk aan leuke dingen, fijne gedachten’ dat had mijn vriend me ook al had gezegd en benadrukt, om optimaal en positief de operatie in en ook weer uit te glijden, ik heb vertrouwen en …
… ik voel mensen aan mijn lijf en rechter arm
heel ver weg …
ik hoor stemmen zeggen ‘pas op, mevrouw haar schouder luxeert snel’
en ik zak weer weg ...
ik hoor mensen lopen ...
Het besef druppelt langzaam binnen dat ik wakker wordt en de operatie klaar is. Dit is een heel bijzonder moment! Ik ben ook acuut EXTREEM blij.
Het is gedaan! Het zit erop! Wohowww!!
Mijn grootste angst was dat ik mijzelf zou verafschuwen na de operatie. Dat ik er verminkt uit zou komen en mijzelf zou afwijzen. Ik zou dat verschrikkelijk vinden en was bang voor het proces om dat weer in mijzelf goed te krijgen. Hoelang en wat heb ik daarvoor nodig? Ik heb nooit een complex over mijn borsten gehad, ook niet voor de borstvergroting, dus van cup C naar A leek me niet zo’n groot probleem, maar de afgelopen jaren vond ik pittig met alle prive veranderingen. Ik functioneerde in een overlevingsstand waar de rek wel uit was. De rust in mijn en ons leven komt nipt terug. Daar hebben we hard voor gewerkt. Ik wil er wel even van genieten! De behoefte was geen nieuwe veranderingen en daarmee dus rust! Ik had bedacht die te krijgen door ‘de looks’ voor nu zoveel mogelijk gelijk te houden. En dan zou ik de protheses er over een jaar of 3 of 5 wel uit laten halen. Het was een tijdelijke oplossing geweest.
Maandag heb ik dus alsnog besloten om alles eruit te halen, want een vriendin zei in een emotioneel gesprek met ons terecht dat ik geen rust krijg van deze tijdelijke oplossing. Als ik vrijdag wakker word mét protheses en het doet weer pijn, dan blijft de onrust in mijn hoofd. Pijn is zorg. En zorg is onrust. Een prothese is zorg én daarnaast is er met die keuze ook de wetenschap van weer een operatie, want een prothese heeft een houdbaarheid van zo’n 10 jaar. Als alles goed gaat.
Ze had gelijk! Ik had verkeerd-om gedacht in mijn hunkering naar rust! Ik koos helemaal niet voor rust. Ik ben haar eeuwig dankbaar dat ze ons heeft gebeld.
Dan maar liever (weer) door een nieuwe ogenschijnlijk grote verandering heen, maar dan wel voor échte rust. En zo werd dat nu het besluit. Geen herplaatsing van nieuwe protheses.
En nu word ik langzaam wakker …
Als eerste beweeg ik mijn hand naar mijn borst. Dezelfde beweging als 20 jaar geleden toen ik wakker werd. Toen voelde ik een verhoging op mijn borst en dacht ‘het is gelukt’ en bewoog mijn hand weer van mijn lijf.
Nu leg ik mijn hand op mijn borst, het voelt laag, maar ik voel een borst, wauw, en het voelt heel erg van mij. Ik denk weer ‘het is gelukt’, er is een grote opluchting en ik ben vooral zo blij!
Ik laat mijn hand liggen op mijn warme borst en bedenk me slaperig dat dit een heel goede start is. Ik voel nergens de afschuw waar ik zo bang voor was!
Ik zak weer weg ….
Ik kom weer bij ...
Ik heb ook hier weer het uitzicht op een klok en zie dat het half 2 is.
Ik zak weer weg … maar begin al wel te rekenen. En realiseer me dat ze wel even bezig zijn geweest! Ik ben om 10.50 u de OK ingereden!
Maar misschien lig ik hier al wel even ...
De bloeddruk pomp gaat weer aan. Ik zie iemand naast me staan en ik bedenk me dat het misschien wel attent is dat ik even aangeef dat ik er weer ben
. Dus ik fluister met iets dat voor een glimlach door moet gaan ‘ik ben er weer hoor’!Ik vraag of de operatie goed is gegaan
‘Jahoor, volgens mij is alles goed gegaan!’
Ben ik hier al lang?
‘Ik ga eens even voor je kijken’ zegt de jongen.
‘Je bent hier 40 minuten en de operatie heeft 1,5 uur geduurd.’
Dank je wel
En ik zak weer weg …
Ik ben benieuwd naar mijn bloeddruk, ik kijk naar het apparaat dat die continue meet.
Ik zie mijn normale (lage) waarde. Goedzo lijffie. Operatie in, operatie uit. Lijf blijft constant. Trots op jou.
Ik ben zo blij dat ik blij ben!
En zo kom ik langzaam bij … en begin wat om mij heen te kijken.
Ik word weer naar de verpleegafdeling gereden en er worden twee potjes op mijn bed gezet. ‘Mevrouw wilde de protheses graag mee’.
Fijn, ook dat is gelukt. Ik hoef ze nog even niet te zien. Dizzy XXL!
De verpleegster vraagt of ik iemand wil bellen. Dat wil ik heel graag! Ik bel mijn vriend als eerste en krijg hem gelijk aan de lijn. Superfijn!! Hij parkeert net de auto en komt snel naar me toe! Ik bel daarna mijn ouders. Die zijn ook blij verrast dat ik zelf bel.
Mijn vriend staat snel naast me. Heerlijk! We houden elkaars hand vast. Ik vertel vanalles, geloof ik, hij ook, weet ik. Ik doe echt mijn best alles te onthouden, maar ik weet er nog maar weinig van
. Ik krijg te eten, te drinken en kom meer en meer bij. Ik voel me dizzy maar goed en heb geen pijn.
En ik ben alleen maar blij. Extreem blij!
En dan … maken we de potjes open. Superfijn en speciaal moment voor mij om dat samen te doen!
Gelekt
In dit hele traject heb ik alle verslagen en youtube filmpjes gezien op jacht naar mijn keuze. Ik had gehoopt dat ik me aanstelde met de pijn in het borstgebied en het laatste jaar ook continue een vervelend zeurende pijn in mijn rechter arm. Misschien was de prothese toch niet gescheurd ....? Viel het mee? Ik ga het nu zien ...
In het ene potje zit een nog de hele prothese zoals ik die 20 jaar geleden had gekocht. Wel ‘zwetend’ en dus siliconen vrijlatend in mijn lijf. Medisch gezien is dat al een reden om ze te verwijderen.
In het andere potje zit een soort gele slijmerige behangplaksel achtige substantie. Compleet anders van structuur.. Dit komt uit mijn lijf. Het smurrie potje was veel lichter dan het andere. Ik was even bang dat de rest in mijn lijf zat, maar dat is er, zoveel als mogelijk vermoed ik, met gazen uit gepulkt door de chirurg.
Met de ene borst waren ze in 15 minuten klaar. De andere was een flinke klus en zijn ze denk ik ruim een uur mee bezig geweest aangezien de OK tijd. En er waren twee chirurgen, zo bleek achteraf, die tegelijk aan mij hebben gewerkt. Die rechter kant is nu bont en blauw..
De beelden van de ergste filmpjes die ik had gezien, en heel ver weg voelden, gingen over mij. De uit elkaar vallende prothese. Yek!! Wat erg! Dit is echt! Dit gaat over mij!
Zoek de verschillen!
Ze hebben me destijds verteld dat deze protheses nooit kunnen lekken. Het was het nieuwste van het nieuwste. Hij lag zelfs opengesneden voor me op tafel. Een compact geheel dat ogenschijnlijk geen kant op kon. Dat beeld heb ik nog heel scherp en is altijd een geruststellend idee geweest! Ik wilde het ook alleen als lekken onmogelijk was.
En dan zie ik nu dit. Het zat in mij. De substantie kan dus gewoon veranderen als het scheurt en in een lichaam zit. Wat ben ik blij met mijn keuze! Ik had mijn lijf echt geweld aan gedaan als er weer iets terug was gezet.
- Geïmporteerd - 2 van 2.jpeg (14.77 KiB) 8044 keer bekeken
- Geïmporteerd - 1 van 2.jpeg (14.65 KiB) 8044 keer bekeken
Na een goede en fijne nacht in het ziekenhuis, een beleving op zich, mocht ik de volgende ochtend naar huis. Zo fijn! Alles viel me mee. Ik had nu al minder pijn dan al die jaren voor de operatie! Ik voel rust in mijn borstgebied. Fijn!
Drains
Ik had wel twee drains gekregen en ging met een instructie naar huis. Ik wilde heel graag naar Zwitserland de volgende dag (dat moest ik wel even uitleggen, maar dat ben ik met mijn reis-leven wel gewend hahahaha). Maar ik kreeg goedkeuring van het ziekenhuis, zeker omdat vriendinnetje in Zwitserland mijn drains vakkundig zou verwijderen.
Waar de trailrunprijsjes al niet goed voor zijn. Handjes vrij met dit heuptasje voor mijn drains
De reis naar Zwitserland ging super. En ik geniet van de gezelligheid van onze eerste teamweek. Een bijzonder moment! Erg fijn om erbij te zijn en ik pak mijn rust wanneer nodig. Goede keuze! En een super recovery oord!
Zondag liep ik al een paar honderd meter buiten. Ik sta weer in de mooie bergen. Wauwsie!
Zondagavond kwam mijn vriendin de berg op om mijn drains te verwijderen. In september stonden we op de top van de Mont Blanc in uitdagende omstandigheden. Als ik iemand vertrouw….!
Met een heerlijke hilariteit (met hoofdlampje, in een bedstee op 1200 meter hoogte) haalden we de drains eruit. Het werd een half uur vol knuffels, bijpraten, lol en vakkundigheid van haar. Een moment dat we, net als onze bijzondere Mont Blanc dag, nooit meer gaan vergeten.
Alles valt mee!
Ik had mijzelf vooraf voorgenomen dat ik de confrontatie met mijn nieuwe lijf in alles direct aanga om er maar zo snel mogelijk aan te wennen. Ik trek aan wat ik leuk vind, ook als dat strakke truitjes zijn, tzt naar de sauna, ik ga voor de spiegel staan (de eerste keer wel met gedempt licht). Ik maak foto’s ….
En het is geen zware tijd. Het is fijn! ik ben alleen maar trots. Op mijzelf. Dat ik de keuze heb gemaakt. Hoe ik er nu uit zie. En daar ben ik zo ontzettend blij mee!
En de afschuw? Die voelde ik zaterdagochtend … naar de twee potjes uit het ziekenhuis. Die hebben we maar snel weggegooid!
Het herstel
De komende 6 weken mag ik mijn ellebogen niet boven mijn schouder houden. Ik mag niet (zwaar) tillen en niet sporten. Wandelen mag wel. De eerste twee weken echt rustig aan doen (ik slaap en lummel veel door de dag heen) en 6 weken een compressie bh dragen.
Ik heb een cocktail gemaakt van extra vitamines, probiotica etc. Daar komt volgende week nog visolie bij. (Soort detoxkuur waar ik veel over gelezen heb om snel op te knappen na de explantatie van de siliconen).
Met de ibu ben ik al gestopt en de paracetamol neem ik alleen nog voor de nacht.
Ik voel me niet ziek, hooguit dizzy als ik wat gedaan heb. Daarna slaap ik wat, of met gemak 2 - 4 uur, en dan ben ik weer opgeladen. Ik heb geen pijn, heb wel een beurs gevoel en het voelt nog wat ‘spannend’ om te bewegen en op mijn zij te slapen bijvoorbeeld. Ik ben in mijn hoofd ook nog niet helemaal ontkoppeld van de drains (ik bleef ook steeds overal achter haken haha) en doe dus voorzichtiger dan eigenlijk nodig is in bewegingen. Dat zal morgen wel over zijn.
Omdat de scheur van de rechter prothese met een speciale MRI scan vooraf bevestigd kon worden en ik pijnklachten had, heb ik de volledige operatie vergoed gekregen van mijn ‘budget’ ziektekosten verzekering. Dat was heeeeel erg fijn!
Ik ben niet verminkt, als alle pleisters eraf zijn en hechtingen eruit, zie ik er volgens mij mooi en atletisch uit. Het past veel beter bij mij. Happy girl!
