Lieve dames, zoals beloofd hier mijn verslagje.
Donderdag 21 februari was het voor mij zover. Ik kan je zeggen; het was een emotionele dag!! 2 weken van te voren de operatie datum pas geprikt, en begin dit jaar pas gaan nadenken over explanteren. Al met al is het dus best snel gegaan.
Op advies van dr Niessen netjes 2 weken van te voren met zijn plan begonnen. Het nemen van supplementen om het immuunsysteem te boosten voor een goed herstel.
De dag van de operatie was ik om half 12 aan de beurt. Ik had erg slecht geslapen de voorgaande de nacht, was toch erg zenuwachtig. Eerst voor vertrek nog even mijn kleintje afgezet bij oma, afscheid genomen en daar kwamen de eerste tranen..
Aangekomen bij het operatie centrum Amstelveense waar dr Niessen opereert, moest ik nog een half uur langer in spanning wachten omdat de vorige operatie wat uitliep. Ik heb er nog even over nagedacht om nog weg te rennen hahahaha want tijdens dat wachten freet je jezelf zo op! Bang voor de operatie, de narcose, de nasleep en eventuele complicaties. Hoe had ik dit 9 jaar geleden vrijwillig, zonder enige angst, die dingen kunnen laten plaatsen? In de tussentijd zijn mijn man en ik vast even naar de apotheek gelopen om alvast de pijnstillers op te halen. Deze zit op loopafstand. Zeker een tip om van te voren al te (laten) doen.
Eindelijk om 12 uur was het tijd om me naar boven te gaan. Afscheid nemen van mijn man, daar kwamen weer de tranen... En daar gingen we richting de zaal. Ik kreeg een mooi blauw operatie jasje aan, mutsje op en slofjes aan. Er stonden op de kamer in totaal 6 bedden. Dit had ik niet verwacht en moest dus even schakelen. Maar vond het verder niet hinderlijk ofzo.
De anesthesioloog kwam langs, erg aardige man! Hij deed echt heel erg zijn best me op mijn gemak te stellen. Ik vertelde over mijn angst voor de narcose. En stelde me gerust. Ik kreeg van hem ook een infuus. Dit ging erg kundig, was zo gebeurd en bijna niks van gevoeld. Toen kwam de gene voor mij uit de ok. En even later kwam dokter Niessen nog even langs en we spraken de operatie nog even door.
Toen de ok helemaal in orde was. Werd ik gehaald. Ik had het niet meer, nu ging het gebeuren! Ik mocht op de operatie tafel gaan liggen er lag al een lekker warm dekentje voor me klaar waar ik onder kon kruipen. Ook de mensen op de ok waren weer zo lief. Want ik kreeg natuurlijk weer tranen in mn ogen haha jankerd die ik ben. Er werden plakkertjes op mn borst geplakt en infuus werd aangesloten, mijn armen vast gemaakt etc. En ondertussen terwijl ze druk bezig waren met de voorbereidingen, werd ik goed afgeleid doordat ze lekker met me aan het kletsen waren. Ik kreeg vast wat in het infuus waar ik al wat soezelig van werd en ze vertelde me dat ik aan mijn kleine man moest denken (we hadden het net uitgebreid over hem gehad) en ik kreeg nog een kapje op mijn mond en ging echt vredig slapen. (was bang voor complete paniek)
Toen ik wakker werd voelde ik me meteen goed, ontspannen, niet misselijk. Wel suffig nog natuurlijk en vroeg meteen of ik mijn man mocht bellen dat het achter de rug was. Die heb ik half slapend gebeld haha. Daarna lekker rustig aan wakker geworden. Meteen even onder de dekens gespiekt natuurlijk. Maar er viel niks te zien. Strak ingetaped, lekker plat..
Dr Niessen kwam nog langs om te vertellen dat alles goed was gegaan en hij het kapsel goed had kunnen verwijderen. Na wat te hebben gegeten en gedronken, nog even wat met Miekje gekletst tussendoor, werd ik in mijn kleding en speciale bh gehesen. De dame op de zaal was ook echt heel aardig trouwens! Daarna nog even naar het toilet en rond 4 uur half 5 was ik weer onderweg naar huis. Blij dat de operatie achter de rug was. De pijn viel nog steeds mee, thuis lekker in bed gekropen. En wat me opviel; ik heb s'avonds altijd branderige ogen, en nu ineens niet meer! En wat voel ik me licht, letterlijk en figuurlijk. Heerlijk niet van die zware ballonnen op je borstkas!
Wel erg slecht geslapen eerste nacht. Hele nacht op mijn rug is niks voor mij. Plus ook alle adrenaline en spanning in je lichaam. Volgende ochtend flink beurs gevoel en beetje branderig bij de littekens maar niks wat niet te handelen was. Pijnstilling consequent genomen en s'avonds nam het alweer wat af. De 2e nacht weer slecht geslapen maar al een stuk beter. Pijn ook alweer veel minder. En nog steeds geen branderige ogen.
Morgen mag de tape eraf en daarna lekker douchen. Ben erg benieuwd! Zal nog foto's plaatsen! Liefs
Operatie is goed gegaan. Op de uitslaapkamer gezellig nog even met Miekje gekletst. Bijna thuis, t was een lange rit vanuit Amstelveen in de avondspits. Maar op wat sufheid na, voel ik me goed. Pijn valt tot op heden echt heeel erg mee! Liefs
Ook voelt het zo bevrijdend geen 800 cc meer op mn borst te hebben drukken. Je voelt pas als je het kwijt bent, hoe zwaar dat eigenlijk was al die tijd. En ik kan echt weer diep ademhalen en fatsoenlijk met een rechte rug zitten etc.