Explantatie en borstlift, operatie door dr. Kappel
Geplaatst: 13 mar 2013 20:36
Nog zes nachtjes slapen, ow, meennn...ik wordt steeds zenuwachtiger. Nog zes nachtjes slapen en dan gaan mijn borsten onder het mes: de implantaten worden verwijderd, het kapsel ook, ik krijg een lift en de doggy-ears die ik over heb gehouden aan operaties long time ago worden ook bijgewerkt.
Mijn borsten, ze zijn zo afzichtelijk, zo verminkt...
Toen ik een jaar of 17 was begon de ellende, mogelijk al eerder. Ik ontwikkelde gezwellen, steeds meer, en mijn borsten raakten ernstig misvormd, en ik kon steeds minder....zelfs een busritje deed al teveel pijn. De diagnose was mastopathia chronica cystica.
Amper 19 jaar was ik toen ik de eerste operatie onderging in het Academisch Ziekenhuis Groningen. Maar de cysten kwamen terug en op mijn 24e was er weer een operatie nodig. Ik hield maar weinig borstweefsel over, en mooi waren mijn tietjes niet, maar ik was allang blij dat ze geen pijn meer deden en dat de cysten niet meer terug kwamen.
Na mijn drie zwangerschappen baalde ik. Ik was wat ouder, ik was moeder, en ik had eigenlijk helemaal geen borsten. Eigenlijk had ik mijn hele leven nog nooit echte, mooie, probleemloze borsten gehad...
Ik koos voor een borstvergroting, en ik wilde mijn toch al wat slappige erwtjes vergroot zien tot een leuke B-cup.
Toen ik uit de narcose ontwaakte bleek dat echter een D-cup te zijn geworden, maar ach...ik was ook wel weer dankbaar.
Maar er was toch iets niet helemaal in orde: de prothesen bleken simpelweg veel te groot voor de ruimte die ik had, en heb, en mijn borstspieren duwden de bollen omhoog en naar buiten.
Ik bezocht verschillende pc's en liet uiteindelijk mijn tepels verhogen, de meest eenvoudige optie.
Maar er viel niks te verhogen omdat de prothesen mijn huid al tot het uiterste hadden uitgerekt, en de littekens scheurden uit.
En nu...ja.
Ik ben al heel lang alleen, al meer dan een decennium singlemum, ik durf niet eens aan een man te beginnen, want die schrikt zich wezenloos als hij me naakt ziet.
Ik leef als een non en ploeter hard, ik krijg geen alimentatie, en ik moet heel erg mijn best doen om maandelijks rond te komen, met drie pubers die volledig van mij afhankelijk zijn.
Maar het gaat gewoon niet meer. De prothesen belemmeren mij inmiddels in zelfs het ademhalen, ze zijn door mijn borstspieren omhoog gestuwd tot net onder mijn sleutelbeenderen en ze drukken zwaar op mijn ademhalingswegen. Onder de prothesen hangen mijn eigen borstjes: een double bubble blijkt dit verschijnsel genoemd te worden. Grappig bedacht.
Mevrouw Kappel lijkt mijn laatste strohalm te zijn. Mooi zullen mijn borsten nooit meer worden, ze zijn daarvoor te zwaar getekend. Maar normale borsten, borstjes die niet afschrikken...owwww....wat zou ik gelukkig zijn!!
Normale borstjes, zonder harde bollen erin, of rare vervormingen...
Ik heb voor een lift gekozen, meteen na mijn explantatie, en ik heb geld moeten lenen om het me te kunnen veroorloven.
Ziek ben ik niet, dat is wat ik dan weer op anderen voor heb, maar verminkt ben ik wel.
Willen jullie ook voor mij duimen?
Mijn borsten, ze zijn zo afzichtelijk, zo verminkt...
Toen ik een jaar of 17 was begon de ellende, mogelijk al eerder. Ik ontwikkelde gezwellen, steeds meer, en mijn borsten raakten ernstig misvormd, en ik kon steeds minder....zelfs een busritje deed al teveel pijn. De diagnose was mastopathia chronica cystica.
Amper 19 jaar was ik toen ik de eerste operatie onderging in het Academisch Ziekenhuis Groningen. Maar de cysten kwamen terug en op mijn 24e was er weer een operatie nodig. Ik hield maar weinig borstweefsel over, en mooi waren mijn tietjes niet, maar ik was allang blij dat ze geen pijn meer deden en dat de cysten niet meer terug kwamen.
Na mijn drie zwangerschappen baalde ik. Ik was wat ouder, ik was moeder, en ik had eigenlijk helemaal geen borsten. Eigenlijk had ik mijn hele leven nog nooit echte, mooie, probleemloze borsten gehad...
Ik koos voor een borstvergroting, en ik wilde mijn toch al wat slappige erwtjes vergroot zien tot een leuke B-cup.
Toen ik uit de narcose ontwaakte bleek dat echter een D-cup te zijn geworden, maar ach...ik was ook wel weer dankbaar.
Maar er was toch iets niet helemaal in orde: de prothesen bleken simpelweg veel te groot voor de ruimte die ik had, en heb, en mijn borstspieren duwden de bollen omhoog en naar buiten.
Ik bezocht verschillende pc's en liet uiteindelijk mijn tepels verhogen, de meest eenvoudige optie.
Maar er viel niks te verhogen omdat de prothesen mijn huid al tot het uiterste hadden uitgerekt, en de littekens scheurden uit.
En nu...ja.
Ik ben al heel lang alleen, al meer dan een decennium singlemum, ik durf niet eens aan een man te beginnen, want die schrikt zich wezenloos als hij me naakt ziet.
Ik leef als een non en ploeter hard, ik krijg geen alimentatie, en ik moet heel erg mijn best doen om maandelijks rond te komen, met drie pubers die volledig van mij afhankelijk zijn.
Maar het gaat gewoon niet meer. De prothesen belemmeren mij inmiddels in zelfs het ademhalen, ze zijn door mijn borstspieren omhoog gestuwd tot net onder mijn sleutelbeenderen en ze drukken zwaar op mijn ademhalingswegen. Onder de prothesen hangen mijn eigen borstjes: een double bubble blijkt dit verschijnsel genoemd te worden. Grappig bedacht.
Mevrouw Kappel lijkt mijn laatste strohalm te zijn. Mooi zullen mijn borsten nooit meer worden, ze zijn daarvoor te zwaar getekend. Maar normale borsten, borstjes die niet afschrikken...owwww....wat zou ik gelukkig zijn!!
Normale borstjes, zonder harde bollen erin, of rare vervormingen...
Ik heb voor een lift gekozen, meteen na mijn explantatie, en ik heb geld moeten lenen om het me te kunnen veroorloven.
Ziek ben ik niet, dat is wat ik dan weer op anderen voor heb, maar verminkt ben ik wel.
Willen jullie ook voor mij duimen?
