ik lees al een poosje mee en wil mij graag voorstellen
Geplaatst: 18 mar 2021 12:41
Hallo dames,
Tijd om mij even voor te stellen, aangezien ik al een poosje mee lees en mee drijf op jullie krachten.
Ik ga proberen het kort en bondig te houden.
Ik ben 35 jaar en heb vanaf mijn tienerjaren de hunker naar borsten gehad omdat moeder natuur mij maar een Btje gaf (ik ben mij zeer bewust dat dit voor vele een zegening is) gezien ik wat voller ben, vooral op de heupen en buik vond ik dat ik altijd een zwanger postuur had. Ik heb deze wens altijd goed door dacht. Eest kindje, borstvoedingen uiteraard afvallen en sparen.
2 jaar na mijn laatste bevalling was het zover. Januari 2015 heb ik bij dr Lemmens (in Mol,Belgie) de bv laten uitvoeren. Zeer tevreden zat ik 5 uur erna een maaltijd bij de gele M te nuttigen. Savonds alweer in de veren en op wat spierpijn na nergens last van.
2 jaar erna thuis komen te zitten met een burn-out, heel normaal als moeder van 2 met een geestelijk toch wel pittige baan.
Heb me geestelijk en lichamelijk nog nooit zo slecht gevoel als dat jaar. Iets in mij zei dat er 'iets' niet goed was. allerlei bloedonderzoeken gehad en een luisterend oor van de huisarts (die dacht vast dat ik een hypochonder was) In dat jaar nog benoemd/gevraagd...het zal toch niet zo zijn dat dit door mn borsten komt. Huisarts was kort en duidelijk, er zijn vrouwen met klachten maar jij past niet in dat plaatje.
ik ben in dat jaar al eens op deze site geweest en kwam daar de klachten lijst tegen, ik herkende mij in zo een 30% van de klachten
Ik ben mentaal nooit meer de oude geworden maar tis me wel gelukt om weer aan het werk te gaan. In dat jaar werd de borst wat harder, nu 3 jaar later loop ik met een baksteen in mijn borst. Baker schaal 4 en herken ik mij in ruim 70% van de klachten.
ik heb de harder wordende borst te lang genegeerd, in eerste instantie wist ik dat ' vervangen' de aangedragen oplossing was, ik denk dat ik het daarom zo lang genegeerd heb. Dat stemmetje in mijn hoofd wist al dat dit geen oplossing zou zijn, en de gedachte dat explantatie dit wel was heeft erg lang geduurd eerdar ik dit kon accepteren, laat staan uitspreken en over gaan tot actie.
2019 ben ik naar de pc geweest in het regionale ziekenhuis hier, ook omdat er toen naar buiten kwam dat mijn siliconen (en vele andere ) verhoogd risico op een bepaalde vorm van borstkanker gaven. Mamografie gemaakt, siliconen zijn niet lek er zit wel een deuk in (wat dat dan ook mag betekenen?!) de oplossing was vervangen, maar die arts ging pas ingesprek over de kosten als ik besloot dit bij hem te doen. uiteraard ben ik nooit meer terug gegaan op consult. Hierna ben ik terug gegaan naar België naar dr Lemmens. Vervangen voor gereduceerd tarief werd mij aangedragen. Het vrouwen met klachten verhaal veegde hij van tafel.
Toen kwam 2020..corona, vanaf mei thuis met een pittige enkel blessure nav een potje voetbal. De wereld stond stil en die van mij helemaal.
Op dat punt kwam er steeds meer naar buiten over vrouwen met klachten van siliconen. Als of ik dat handvaatje nodig had om vanuit een helikopter view de afgelopen jaren te kunnen bekijken. Toen pas drong het echt tot mij door wat er gaande was, en hoe serieus mijn lichaam alles afstootte en dat hier maar 1 oplossing voor was. Pittig...heel pittig. Want buitenom mijn kinderen heeft niks mij zo gelukkig met mezelf gemaakt als mn nieuwe tieten.
In oktober op consult geweest bij Niessen, eindelijk een arts die luisterde.ondanks dat de toestemming voor explantatie van menist er al was, Ik kon mij niet vinden in het kapsel laten zitten.(anders was er niks om in te willen) Vanuit daar in januari bij dr Kappel geweest.
Ik moet niet mijn hart volgen maar mn verstand...het liefst zou ik explantatie en lipo in 1 ingreep willen om het geestelijk minder zwaar te maken. Maar mijn lichaam heeft een mega afstoot mechanisme (piercings, spiraaltjes, borsten..mn lichaam accepteert het gewoon niet)
Hierdoor heb ik besloten dat explantatie , rust en opknappen nodig is voordat ik lipofilling laat doen.
Mijn ' geluk'. is de baker schaal 4, dat maakt dat ik niet (zoals vele van jullie dat wel moeten, en dat vind ik heel erg schrijnend) hoef te trekken aan zorgverzekeraars voor een vergoeding. de machtiging is aangevraagd en toegekend.
Ik sta nu op de oproep wachtlijst van dr Kappel. Ik ben inmiddels gestopt met roken (soms wat boos om mezelf dat ik dat nu opeens wel kan voor een operatie en voor verbetering van mn algehele gezondheid niet)
Ik hoop dat ik snel iets hoor van dr Kappel....
ik kan niet meer..ik ben op , ik heb pijn en ik ben bang...en hoe moeilijk ik het mentaal ook vind ik kan niet wachten tot ze er uit zijn...
Al vind ik het heel moeilijk om de confrontatie met mijn lichaam aan te gaan als ze er eenmaal uit zijn, vooral met de zomer in aantocht en wonen aan de kust maakt dit het geestelijk niet makkelijker
bedankt voor jullie openheid, betrokkenheid en ook positiviteit onder elkaar hier op dit forum,
Liefs Cyn
Tijd om mij even voor te stellen, aangezien ik al een poosje mee lees en mee drijf op jullie krachten.
Ik ga proberen het kort en bondig te houden.
Ik ben 35 jaar en heb vanaf mijn tienerjaren de hunker naar borsten gehad omdat moeder natuur mij maar een Btje gaf (ik ben mij zeer bewust dat dit voor vele een zegening is) gezien ik wat voller ben, vooral op de heupen en buik vond ik dat ik altijd een zwanger postuur had. Ik heb deze wens altijd goed door dacht. Eest kindje, borstvoedingen uiteraard afvallen en sparen.
2 jaar na mijn laatste bevalling was het zover. Januari 2015 heb ik bij dr Lemmens (in Mol,Belgie) de bv laten uitvoeren. Zeer tevreden zat ik 5 uur erna een maaltijd bij de gele M te nuttigen. Savonds alweer in de veren en op wat spierpijn na nergens last van.
2 jaar erna thuis komen te zitten met een burn-out, heel normaal als moeder van 2 met een geestelijk toch wel pittige baan.
Heb me geestelijk en lichamelijk nog nooit zo slecht gevoel als dat jaar. Iets in mij zei dat er 'iets' niet goed was. allerlei bloedonderzoeken gehad en een luisterend oor van de huisarts (die dacht vast dat ik een hypochonder was) In dat jaar nog benoemd/gevraagd...het zal toch niet zo zijn dat dit door mn borsten komt. Huisarts was kort en duidelijk, er zijn vrouwen met klachten maar jij past niet in dat plaatje.
ik ben in dat jaar al eens op deze site geweest en kwam daar de klachten lijst tegen, ik herkende mij in zo een 30% van de klachten
Ik ben mentaal nooit meer de oude geworden maar tis me wel gelukt om weer aan het werk te gaan. In dat jaar werd de borst wat harder, nu 3 jaar later loop ik met een baksteen in mijn borst. Baker schaal 4 en herken ik mij in ruim 70% van de klachten.
ik heb de harder wordende borst te lang genegeerd, in eerste instantie wist ik dat ' vervangen' de aangedragen oplossing was, ik denk dat ik het daarom zo lang genegeerd heb. Dat stemmetje in mijn hoofd wist al dat dit geen oplossing zou zijn, en de gedachte dat explantatie dit wel was heeft erg lang geduurd eerdar ik dit kon accepteren, laat staan uitspreken en over gaan tot actie.
2019 ben ik naar de pc geweest in het regionale ziekenhuis hier, ook omdat er toen naar buiten kwam dat mijn siliconen (en vele andere ) verhoogd risico op een bepaalde vorm van borstkanker gaven. Mamografie gemaakt, siliconen zijn niet lek er zit wel een deuk in (wat dat dan ook mag betekenen?!) de oplossing was vervangen, maar die arts ging pas ingesprek over de kosten als ik besloot dit bij hem te doen. uiteraard ben ik nooit meer terug gegaan op consult. Hierna ben ik terug gegaan naar België naar dr Lemmens. Vervangen voor gereduceerd tarief werd mij aangedragen. Het vrouwen met klachten verhaal veegde hij van tafel.
Toen kwam 2020..corona, vanaf mei thuis met een pittige enkel blessure nav een potje voetbal. De wereld stond stil en die van mij helemaal.
Op dat punt kwam er steeds meer naar buiten over vrouwen met klachten van siliconen. Als of ik dat handvaatje nodig had om vanuit een helikopter view de afgelopen jaren te kunnen bekijken. Toen pas drong het echt tot mij door wat er gaande was, en hoe serieus mijn lichaam alles afstootte en dat hier maar 1 oplossing voor was. Pittig...heel pittig. Want buitenom mijn kinderen heeft niks mij zo gelukkig met mezelf gemaakt als mn nieuwe tieten.
In oktober op consult geweest bij Niessen, eindelijk een arts die luisterde.ondanks dat de toestemming voor explantatie van menist er al was, Ik kon mij niet vinden in het kapsel laten zitten.(anders was er niks om in te willen) Vanuit daar in januari bij dr Kappel geweest.
Ik moet niet mijn hart volgen maar mn verstand...het liefst zou ik explantatie en lipo in 1 ingreep willen om het geestelijk minder zwaar te maken. Maar mijn lichaam heeft een mega afstoot mechanisme (piercings, spiraaltjes, borsten..mn lichaam accepteert het gewoon niet)
Hierdoor heb ik besloten dat explantatie , rust en opknappen nodig is voordat ik lipofilling laat doen.
Mijn ' geluk'. is de baker schaal 4, dat maakt dat ik niet (zoals vele van jullie dat wel moeten, en dat vind ik heel erg schrijnend) hoef te trekken aan zorgverzekeraars voor een vergoeding. de machtiging is aangevraagd en toegekend.
Ik sta nu op de oproep wachtlijst van dr Kappel. Ik ben inmiddels gestopt met roken (soms wat boos om mezelf dat ik dat nu opeens wel kan voor een operatie en voor verbetering van mn algehele gezondheid niet)
Ik hoop dat ik snel iets hoor van dr Kappel....
ik kan niet meer..ik ben op , ik heb pijn en ik ben bang...en hoe moeilijk ik het mentaal ook vind ik kan niet wachten tot ze er uit zijn...
Al vind ik het heel moeilijk om de confrontatie met mijn lichaam aan te gaan als ze er eenmaal uit zijn, vooral met de zomer in aantocht en wonen aan de kust maakt dit het geestelijk niet makkelijker
bedankt voor jullie openheid, betrokkenheid en ook positiviteit onder elkaar hier op dit forum,
Liefs Cyn