voorstellen, hallo.....beetje hopeloos
Geplaatst: 16 dec 2019 13:32
Hallo,
Ik ben 37 jaar en heb sinds 3 jaar en 4 maanden Natrelle implantaten, 210 cc.
Sinds 10 maanden ben ik ziek. Eigenlijk begon het misschien al een jaar eerder met ineens hele heftige migraine aanvallen maar ik ben al mijn hele leven migraine patiënt dus dan link je het niet zo. Ik had dat best wel onder controle die migraine maar toen ineens niet meer dus. en nu sinds februari best wel ziek. Ook best wel plotseling. In het kort lijkt het het meest op Fybromyalgie, binnen de kortste keren zat ik in een rolstoel als ik langer dan 5 minuten moest lopen. Ik ben kapster en kon al heel snel niet meer werken. Artsen snappen er niks van. Is psychisch. Ik zou een burn out hebben. Heb van 12 jaar geleden een psychisch verleden wat me dus blijft achtervolgen. Na maanden onderzoek blijk ik Pfeiffer te hebben gehad. Ik zou er nogal heftig op gereageerd hebben en daar zo ziek van zijn geweest. Na veel rust ging het in de zomer ook steeds iets beter.
In juli en augustus ging het zelfs weer goed. Door al deze omstandigheden heb ik mijn baan opgezegd, ik werkte weer bijna volledig. In september voelde ik me goed, bijna als vanouds. Kon weer sporten. Ging op vakantie, wandelen enzo. Ik was er weer. Artsen hadden Pfeiffer virus, de anti stoffen, goed uit mijn bloed gezien, ik was beter verklaard.
Ik heb een nieuwe baan vanaf oktober. Had 5 weken vrij voordat ik begon. Binnen 2 weken voelde ik alweer de pijn beginnen in mijn benen.
En nu, om mijn lange verhaal niet nog langer te maken, zit ik weer in het zelfde schuitje. Volledige ziektewet, pijn, pijn, erg ziek. Artsen weten niks, kunnen niks vinden, behalve dat ik ietsje pietje teveel anti stoffen aanmaak maar dat vinden ze nog erg weinig dus willen ze een paar maanden aankijken. Weer benoemen ze stress.
Ik had wel in de zomer een afspraak gemaakt bij Dr. Prabath Nanayakkara, in het VU. Als het goed is mag ik daar in mei naartoe. Want ik kan bijna niet geloven dat ik zo ziek ben geweest van alleen Pfeiffer en ik voel gewoon dat het geen burn out is.Dus ik wilde al controleren of laten checken of het iets te maken kon hebben met mijn implantaten.
Toen ik me zoveel beter voelde in de zomer dacht ik eigenlijk dat het niet aan mijn borsten kon liggen, en nog steeds is er een kleine twijfel. Ik moet zeggen dat ie wel heel klein is inmiddels maar toch.
Want stel nou, als ik ze eruit laat halen en het blijkt dat er toch iets anders is, zoals een nek hernia, daar wordt ik misschien 10 januari door de neuroloog voor gezien en op onderzocht, wat dan.
Maar aan de andere kant, na het vele lezen op deze site en alle verhalen van jullie dames voelt het alsof het sowieso tijdbommen zijn die erin zitten en moeten ze er eigenlijk zo snel mogelijk uit.
Dan is nu de vraag waar ik heen kan.
Ik heb morgen een bel afspraak met mijn internist. Ik ga hem het protocol voorleggen die ik hier op deze site heb gevonden en hopelijk staat hij ervoor open. Hij had mijn dossier namelijk al gesloten. Heel bijzonder vond ik dat om te horen toen ik belde voor deze bel afspraak omdat ik nog steeds ziek ben en veel pijn heb en aan de tramadol zit om dagen door te komen en hij geen idee heeft wat ik mankeer.
Mijn huisarts zei; kom maar ergens in januari terug. Ik ben in een maand tijd 6 kilo afgevallen omdat ik te misselijk ben om te eten. Ik had een goed normaal gewicht, bmi van 23, dus 6 kilo in een maand is echt teveel. Huisarts vond dit niet zorgelijk genoeg. Ik moet haar ook nog deze protocollen laten zien maar ik voel me overal zo weggekeken en een zeur. Ga leuke dingen doen, ga sporten, blijf bewegen. Dat zeggen ze.
Ik heb gekeken naar dr Kappel. Kan je daar ook heen voor onderzoek of alleen voor explantatie?
Haar wachttijd is veel minder lang dan Dr. Nanayakkara.
Hoe kan het dat iets dat me zo gelukkig heeft gemaakt me nu zo kapot maakt. Hoe kan het dat.....ik heb wel een miljoen vragen. Ik voel me zo stom dat ik niet eerder.......Waarom mag dit nog in de wereld.
Ik schaam me. Wat zeg ik tegen mensen? Niet iedereen weet dat ik siliconen borsten heb. Veel niet. Zoals mijn werkgever. Hij wilt binnenkort wel een verklaring waarom ik ziek ben. Of als ik straks geopereerd ben en weer beter wordt. Mensen gaan vragen. Wat zeg ik. Mensen die dichtbij staan, mijn lieve mensen die weten het natuurlijk. En gelukkig heb ik er veel. Maar mensen uit mijn buurt, mijn buren zien dat ik ziek ben en vragen het de hele tijd. Aan hun wil ik het niet allemaal vertellen. Hoe gaan jullie daar mee om. Sowieso met werken en klachten. Hoe doe je dat.
Ik zou wel heel graag willen dat ik de kosten van de explantatie kan declareren bij de verzekering. Ook om ervoor te zorgen dat er meer bekendheid komt over siliconen en het gevaar ervan. Als er steeds minder geld op te verdienen valt, en vooral op te verliezen valt gaat er misschien wat meer gebeuren. Helaas draait de wereld om geld dus misschien helpt dat een beetje. Ik heb namelijk met de pc gesproken over de "gevaren" van lekkages enzo. Die waren er nagenoeg niet werd mij verteld. Veilig werd mij beloofd.
Ik wil bewijzen dat ik ziek ben van de siliconen en zorgen dat anderen meisjes kunnen kiezen en eerlijk advies krijgen voor hun gezondheid.
Bedankt dames dat ik mijn verhaal kwijt kan hier en voor al jullie verhalen. Ik voel me minder alleen. En ik ben niet alleen in de letterlijke zin. Ik heb zoveel lieve mensen om me heen, de liefste man, ouders,broer, schoonouders, vriendinnen. Maar jullie begrijpen pas hoe het is denk ik. En zij kunnen het alleen maar raden.
Ik ben 37 jaar en heb sinds 3 jaar en 4 maanden Natrelle implantaten, 210 cc.
Sinds 10 maanden ben ik ziek. Eigenlijk begon het misschien al een jaar eerder met ineens hele heftige migraine aanvallen maar ik ben al mijn hele leven migraine patiënt dus dan link je het niet zo. Ik had dat best wel onder controle die migraine maar toen ineens niet meer dus. en nu sinds februari best wel ziek. Ook best wel plotseling. In het kort lijkt het het meest op Fybromyalgie, binnen de kortste keren zat ik in een rolstoel als ik langer dan 5 minuten moest lopen. Ik ben kapster en kon al heel snel niet meer werken. Artsen snappen er niks van. Is psychisch. Ik zou een burn out hebben. Heb van 12 jaar geleden een psychisch verleden wat me dus blijft achtervolgen. Na maanden onderzoek blijk ik Pfeiffer te hebben gehad. Ik zou er nogal heftig op gereageerd hebben en daar zo ziek van zijn geweest. Na veel rust ging het in de zomer ook steeds iets beter.
In juli en augustus ging het zelfs weer goed. Door al deze omstandigheden heb ik mijn baan opgezegd, ik werkte weer bijna volledig. In september voelde ik me goed, bijna als vanouds. Kon weer sporten. Ging op vakantie, wandelen enzo. Ik was er weer. Artsen hadden Pfeiffer virus, de anti stoffen, goed uit mijn bloed gezien, ik was beter verklaard.
Ik heb een nieuwe baan vanaf oktober. Had 5 weken vrij voordat ik begon. Binnen 2 weken voelde ik alweer de pijn beginnen in mijn benen.
En nu, om mijn lange verhaal niet nog langer te maken, zit ik weer in het zelfde schuitje. Volledige ziektewet, pijn, pijn, erg ziek. Artsen weten niks, kunnen niks vinden, behalve dat ik ietsje pietje teveel anti stoffen aanmaak maar dat vinden ze nog erg weinig dus willen ze een paar maanden aankijken. Weer benoemen ze stress.
Ik had wel in de zomer een afspraak gemaakt bij Dr. Prabath Nanayakkara, in het VU. Als het goed is mag ik daar in mei naartoe. Want ik kan bijna niet geloven dat ik zo ziek ben geweest van alleen Pfeiffer en ik voel gewoon dat het geen burn out is.Dus ik wilde al controleren of laten checken of het iets te maken kon hebben met mijn implantaten.
Toen ik me zoveel beter voelde in de zomer dacht ik eigenlijk dat het niet aan mijn borsten kon liggen, en nog steeds is er een kleine twijfel. Ik moet zeggen dat ie wel heel klein is inmiddels maar toch.
Want stel nou, als ik ze eruit laat halen en het blijkt dat er toch iets anders is, zoals een nek hernia, daar wordt ik misschien 10 januari door de neuroloog voor gezien en op onderzocht, wat dan.
Maar aan de andere kant, na het vele lezen op deze site en alle verhalen van jullie dames voelt het alsof het sowieso tijdbommen zijn die erin zitten en moeten ze er eigenlijk zo snel mogelijk uit.
Dan is nu de vraag waar ik heen kan.
Ik heb morgen een bel afspraak met mijn internist. Ik ga hem het protocol voorleggen die ik hier op deze site heb gevonden en hopelijk staat hij ervoor open. Hij had mijn dossier namelijk al gesloten. Heel bijzonder vond ik dat om te horen toen ik belde voor deze bel afspraak omdat ik nog steeds ziek ben en veel pijn heb en aan de tramadol zit om dagen door te komen en hij geen idee heeft wat ik mankeer.
Mijn huisarts zei; kom maar ergens in januari terug. Ik ben in een maand tijd 6 kilo afgevallen omdat ik te misselijk ben om te eten. Ik had een goed normaal gewicht, bmi van 23, dus 6 kilo in een maand is echt teveel. Huisarts vond dit niet zorgelijk genoeg. Ik moet haar ook nog deze protocollen laten zien maar ik voel me overal zo weggekeken en een zeur. Ga leuke dingen doen, ga sporten, blijf bewegen. Dat zeggen ze.
Ik heb gekeken naar dr Kappel. Kan je daar ook heen voor onderzoek of alleen voor explantatie?
Haar wachttijd is veel minder lang dan Dr. Nanayakkara.
Hoe kan het dat iets dat me zo gelukkig heeft gemaakt me nu zo kapot maakt. Hoe kan het dat.....ik heb wel een miljoen vragen. Ik voel me zo stom dat ik niet eerder.......Waarom mag dit nog in de wereld.
Ik schaam me. Wat zeg ik tegen mensen? Niet iedereen weet dat ik siliconen borsten heb. Veel niet. Zoals mijn werkgever. Hij wilt binnenkort wel een verklaring waarom ik ziek ben. Of als ik straks geopereerd ben en weer beter wordt. Mensen gaan vragen. Wat zeg ik. Mensen die dichtbij staan, mijn lieve mensen die weten het natuurlijk. En gelukkig heb ik er veel. Maar mensen uit mijn buurt, mijn buren zien dat ik ziek ben en vragen het de hele tijd. Aan hun wil ik het niet allemaal vertellen. Hoe gaan jullie daar mee om. Sowieso met werken en klachten. Hoe doe je dat.
Ik zou wel heel graag willen dat ik de kosten van de explantatie kan declareren bij de verzekering. Ook om ervoor te zorgen dat er meer bekendheid komt over siliconen en het gevaar ervan. Als er steeds minder geld op te verdienen valt, en vooral op te verliezen valt gaat er misschien wat meer gebeuren. Helaas draait de wereld om geld dus misschien helpt dat een beetje. Ik heb namelijk met de pc gesproken over de "gevaren" van lekkages enzo. Die waren er nagenoeg niet werd mij verteld. Veilig werd mij beloofd.
Ik wil bewijzen dat ik ziek ben van de siliconen en zorgen dat anderen meisjes kunnen kiezen en eerlijk advies krijgen voor hun gezondheid.
Bedankt dames dat ik mijn verhaal kwijt kan hier en voor al jullie verhalen. Ik voel me minder alleen. En ik ben niet alleen in de letterlijke zin. Ik heb zoveel lieve mensen om me heen, de liefste man, ouders,broer, schoonouders, vriendinnen. Maar jullie begrijpen pas hoe het is denk ik. En zij kunnen het alleen maar raden.
. Ik zou misschien gewoon vertellen dat iets in je lichaam je afweersysteem aanvalt maar dat je niet weet wat het is...lyme oid. Misschien kun je zeggen dat ze een biopt van je maag oid willen om te kijken of er iets te vinden is. Of je zegt gewoon tegen de buren dat je dit prive vindt. Ik zou de werkgever wel informeren. Jij kan er niets aan doen. De implantaten maken je ziek en daarom moeten ze eruit. Ik weet het ook niet hoor. 
.
ik ben nu aan de het meten voor drukpak. Dr. Niessen nog gemaild met aanvullende vragen. Super snel reactie gekregen, maar ik moet even bellen met Niessen.