Voorstellen, explantatie in de planning bij dr. Kappel
Geplaatst: 29 okt 2016 17:31
Implantaten: ALLERGAN STYLE 410 mm -320 gram -zacht aanvoelend
Hoihoi,
Het heeft even geduurd voordat ik een bericht durfde achter te laten op dit forum. Ik ga het nu toch maar gewoon doen...
Ik ben Bianca en ik ben 27 jaar.
Rond mijn 14e kwam ik er achter dat mijn borsten niet gelijk groeide. Ik hoopte dat ze nog gelijk werden, of in de buurt van gelijk. Maar het werd eigenlijk alleen maar erger, uiteindelijk had ik een cup A en een cup D.
Ik zat hier heel erg mee en durfde er met niemand over te praten. Mijn zelfbeeld was al niet goed en door dit werd het er niet beter op.
Ik was er altijd mee bezig, als iemand mij aankeek, voor de spiegel 100x controleren voor ik de deur uit ging, met kleding kopen, als iemand van veraf aan kwam gelopen (want dan kon diegene mijn hele lichaam zien),
keek diegene nou naar mijn borsten? Het eerste wat in me opkwam was, hij/zij heeft het gezien! Ik weet het zeker.
Ik voelde me er dood ongelukkig door. Dus heb ik besloten op mijn 16e dat ik er iets aan wilde laten doen.
Tijdens het gesprek met de PC in 2006 kwam eruit dat het beter bij me lijf zou passen als ik de kleine borst zou vergroten. De risicio's waren hetzelfde als bij een normale operatie, het enige wat verteld is dat er een nabloeding zou kunnen komen, over inkapseling (maar dat zou geen kwaad kunnen) en in hele extreme gevallen, wat zelden gebeurde dat hij zou kunnen gaan scheuren. Er is niet gepraat over gezondheidsrisico's door de silicoon of zweten enz.
Nou dat was de oplossing voor mij! Dan zou ik eindelijk 'normale' borsten hebben en me daarover niet meer te druk hoeven maken.
Januari 2007 ben ik geopereerd en is de silicoon erin gezet (allergan style 410mm, 320 gram zacht aanvoelend)
Na een paar maanden voelde ik al extreme inkapseling en ben ik december 2007 weer geopereerd en hebben ze het schoongemaakt en een nieuwe silicoon erin gezet. Daarna is het meteen weer ingekapseld, maar ik heb het genegeerd en het deed nog geen pijn en de arts had gezegd dat het geen kwaad kon.
Als ik daar nu aan terug denk, hoe kan het? in 1 jaar tijd 2 x geopereerd, omdat mijn lichaam het eruit wilde hebben. Hoe hebben zij dat kunnen doen? En hoezo heb ik daar zelf niet over na gedacht dat dit niet gezond kan zijn?
Ook komt de vraag nu in mij op, op 17 jarige leeftijd zijn mijn borsten toch nog niet uitgegroeid? Ik was toen net ongesteld geworden, ik was heel laat. Kon dat geen kwaad dat ik zo jong geopereerd ben?
Maarja, nu hebben deze vragen weinig zin, het is al gebeurd. Phoeh, ik ga even achter de pc vandaan, ik heb moeite mijn concentratie erbij te houden. En ik moet zeggen, het kost me best wat moeite om alles weer na boven te halen.
De jaren erop kreeg ik langzaam aan meer klachten, nooit over na gedacht dat ze van de silicoon zouden kunnen komen!
Mijn darmen en mijn stoelgang zijn sinds dat het erin zit nooit meer normaal geweest. Tijdje terug gehoord van de arts dat ik prikkelbare darm syndroom zou hebben.
Veel moe, slaapproblemen, vergeetachtigheid, onverklaarbare ontstekingen, spier en gewrichtspijn, psychische problemen, concentratie problemen, woordvindingsproblemen, hoofdpijn. Als ik wel eens naar de huisarts ging werd het vaak psychisch afgedaan. En het ene heeft met het andere te maken, door slecht slapen kan je concentratieproblemen hebben en door veel stress slaap je weer slecht enz. enz. enz.
Tuurlijk zit daar ook iets van waarheid in, maar waarom heeft nooit iemand uit de zorg mij gewezen op mijn silicoon?
Zelfs in 2013 is mij verteld dat er niks mis was met mijn silicoon, ik voelde rare dingen in mijn oksel alleen aan de kant waar de silicoon zit en wilde het laten controleren (dat met veel moeite want ik praat niet graag over mijn borsten).
Na een echo kreeg ik te horen, het is borstweefsel en kan geen kwaad. Nu denk ik hoezo zit het dan alleen aan de kant waar de silicoon zit?!
Ik ging zelf ook denken dat alles psychisch is, dat ik een aansteller ben en probeer tegen mezelf te zeggen dat het allemaal wel meevalt.
De afgelopen 2 a 3 jaar is de pijn verergerd in mijn borst , krijg regelmatig steken en voel een misselijk makende pijn in mijn borst. Ook is hij steeds harder geworden. Ik denk dat hij nu niet meer harder kan worden.
Ik ben er afgelopen tijd wel opener over geworden tegen mijn beste vriendin, maar lang niet zo open zoals ik over andere dingen ben tegen haar. Dus ik durfde wel te vertellen dat ik er last van had, verder praatte ik er liever niet over.
Ook weet zij van al mijn andere klachten en begon er bij haar een belletje te rinkelen. Ze is zich erin gaan verdiepen en wees mij op mijn sillicoon.
Het kwam veel te dichtbij voor mij en wilde het er niet over hebben. Ik luisterde naar haar maar het kwam niet binnen. Ik liet het niet binnen. Ik vond en vind het dood eng. Stapje voor stapje keek ik naar de dingen die mijn vriendin doorstuurde naar me, of dacht ik na als ze voorzichtig er over was begonnen, uiteindelijk met veel moeite kon ik er wat meer over praten. Het kwam eindelijk bij me binnen, dat giftige ding moet eruit!
Ik ben haar heel erg dankbaar, dat ze dit voor mij gedaan heeft, anders zat ik nu nog met mijn kop in het zand net te doen of het er niet was.
Na een tijd heb ik de knoop doorgehakt en een doorverwijzing naar dr. Kappel gevraagd bij de huisarts. Na alle goede verhalen over dr. Kappel gelezen te hebben op dit forum, leek dit mij de beste keuze.
Wat vond ik het spannend om naar de afspraak te gaan, ik heb niet zo goede ervaringen bij artsen. Maar het veel heel erg mee. Dr Kappel is een aardige vrouw die mij en mijn vriendin warm binnenliet, het was een fijn gesprek.
Het is duidelijk dat het eruit moet. Dat is stap 1, 18 november heb ik de operatie staan, de explantantie aan mijn ene borst. Stap 2 is herstellen en wachten tot de borst vorm aangenomen heeft.
En stap 3 als we een paar maanden verder zijn, kijken hoe mijn borsten in ieder geval weer gelijk gemaakt kunnen worden, op wat voor manier dan ook.
Ik ben heel erg bang als het eruit is en ik een hele tijd het weer met ongelijke borsten moet doen, dat ik het heel zwaar ga krijgen. En dan heb ik nog niet gesproken over de lichamelijke dingen die mij nog te wachten staan.
Ga ik hier profijt van krijgen?
Gaan mijn klachten wel verbeteren?
Hoe ziet het er straks uit?
Hoe ga ik me er psychisch onder voelen?
Ga ik dezelfde pijnlijke gevoelens krijgen als vroeger?
Hoe gaat het lopen met mijn vriend? Hoe voel ik me samen met hem?
En ik heb nog veel meer vragen die er in mijn hoofd afspelen, maar ik ben nu erg moe.
Het begint steeds meer binnen te komen dat het nu echt gaat gebeuren. Als ik eraan denk voel ik me verdrietig, soms verward en ik durf niet te hopen dat mijn klachten gaan verminderen.
Maar ik zie nu wel in dat het er echt uit moet, dat het niet gezond is!
Phoeh wat een lang verhaal, ik ben nu nog aan het twijfelen of ik het erop wil zetten. Maar ik ga het maar gewoon doen...
Herkennen jullie dingen uit mijn verhaal?
Veel liefs,
Bianca
Hoihoi,
Het heeft even geduurd voordat ik een bericht durfde achter te laten op dit forum. Ik ga het nu toch maar gewoon doen...
Ik ben Bianca en ik ben 27 jaar.
Rond mijn 14e kwam ik er achter dat mijn borsten niet gelijk groeide. Ik hoopte dat ze nog gelijk werden, of in de buurt van gelijk. Maar het werd eigenlijk alleen maar erger, uiteindelijk had ik een cup A en een cup D.
Ik zat hier heel erg mee en durfde er met niemand over te praten. Mijn zelfbeeld was al niet goed en door dit werd het er niet beter op.
Ik was er altijd mee bezig, als iemand mij aankeek, voor de spiegel 100x controleren voor ik de deur uit ging, met kleding kopen, als iemand van veraf aan kwam gelopen (want dan kon diegene mijn hele lichaam zien),
keek diegene nou naar mijn borsten? Het eerste wat in me opkwam was, hij/zij heeft het gezien! Ik weet het zeker.
Ik voelde me er dood ongelukkig door. Dus heb ik besloten op mijn 16e dat ik er iets aan wilde laten doen.
Tijdens het gesprek met de PC in 2006 kwam eruit dat het beter bij me lijf zou passen als ik de kleine borst zou vergroten. De risicio's waren hetzelfde als bij een normale operatie, het enige wat verteld is dat er een nabloeding zou kunnen komen, over inkapseling (maar dat zou geen kwaad kunnen) en in hele extreme gevallen, wat zelden gebeurde dat hij zou kunnen gaan scheuren. Er is niet gepraat over gezondheidsrisico's door de silicoon of zweten enz.
Nou dat was de oplossing voor mij! Dan zou ik eindelijk 'normale' borsten hebben en me daarover niet meer te druk hoeven maken.
Januari 2007 ben ik geopereerd en is de silicoon erin gezet (allergan style 410mm, 320 gram zacht aanvoelend)
Na een paar maanden voelde ik al extreme inkapseling en ben ik december 2007 weer geopereerd en hebben ze het schoongemaakt en een nieuwe silicoon erin gezet. Daarna is het meteen weer ingekapseld, maar ik heb het genegeerd en het deed nog geen pijn en de arts had gezegd dat het geen kwaad kon.
Als ik daar nu aan terug denk, hoe kan het? in 1 jaar tijd 2 x geopereerd, omdat mijn lichaam het eruit wilde hebben. Hoe hebben zij dat kunnen doen? En hoezo heb ik daar zelf niet over na gedacht dat dit niet gezond kan zijn?
Ook komt de vraag nu in mij op, op 17 jarige leeftijd zijn mijn borsten toch nog niet uitgegroeid? Ik was toen net ongesteld geworden, ik was heel laat. Kon dat geen kwaad dat ik zo jong geopereerd ben?
Maarja, nu hebben deze vragen weinig zin, het is al gebeurd. Phoeh, ik ga even achter de pc vandaan, ik heb moeite mijn concentratie erbij te houden. En ik moet zeggen, het kost me best wat moeite om alles weer na boven te halen.
De jaren erop kreeg ik langzaam aan meer klachten, nooit over na gedacht dat ze van de silicoon zouden kunnen komen!
Mijn darmen en mijn stoelgang zijn sinds dat het erin zit nooit meer normaal geweest. Tijdje terug gehoord van de arts dat ik prikkelbare darm syndroom zou hebben.
Veel moe, slaapproblemen, vergeetachtigheid, onverklaarbare ontstekingen, spier en gewrichtspijn, psychische problemen, concentratie problemen, woordvindingsproblemen, hoofdpijn. Als ik wel eens naar de huisarts ging werd het vaak psychisch afgedaan. En het ene heeft met het andere te maken, door slecht slapen kan je concentratieproblemen hebben en door veel stress slaap je weer slecht enz. enz. enz.
Tuurlijk zit daar ook iets van waarheid in, maar waarom heeft nooit iemand uit de zorg mij gewezen op mijn silicoon?
Zelfs in 2013 is mij verteld dat er niks mis was met mijn silicoon, ik voelde rare dingen in mijn oksel alleen aan de kant waar de silicoon zit en wilde het laten controleren (dat met veel moeite want ik praat niet graag over mijn borsten).
Na een echo kreeg ik te horen, het is borstweefsel en kan geen kwaad. Nu denk ik hoezo zit het dan alleen aan de kant waar de silicoon zit?!
Ik ging zelf ook denken dat alles psychisch is, dat ik een aansteller ben en probeer tegen mezelf te zeggen dat het allemaal wel meevalt.
De afgelopen 2 a 3 jaar is de pijn verergerd in mijn borst , krijg regelmatig steken en voel een misselijk makende pijn in mijn borst. Ook is hij steeds harder geworden. Ik denk dat hij nu niet meer harder kan worden.
Ik ben er afgelopen tijd wel opener over geworden tegen mijn beste vriendin, maar lang niet zo open zoals ik over andere dingen ben tegen haar. Dus ik durfde wel te vertellen dat ik er last van had, verder praatte ik er liever niet over.
Ook weet zij van al mijn andere klachten en begon er bij haar een belletje te rinkelen. Ze is zich erin gaan verdiepen en wees mij op mijn sillicoon.
Het kwam veel te dichtbij voor mij en wilde het er niet over hebben. Ik luisterde naar haar maar het kwam niet binnen. Ik liet het niet binnen. Ik vond en vind het dood eng. Stapje voor stapje keek ik naar de dingen die mijn vriendin doorstuurde naar me, of dacht ik na als ze voorzichtig er over was begonnen, uiteindelijk met veel moeite kon ik er wat meer over praten. Het kwam eindelijk bij me binnen, dat giftige ding moet eruit!
Ik ben haar heel erg dankbaar, dat ze dit voor mij gedaan heeft, anders zat ik nu nog met mijn kop in het zand net te doen of het er niet was.
Na een tijd heb ik de knoop doorgehakt en een doorverwijzing naar dr. Kappel gevraagd bij de huisarts. Na alle goede verhalen over dr. Kappel gelezen te hebben op dit forum, leek dit mij de beste keuze.
Wat vond ik het spannend om naar de afspraak te gaan, ik heb niet zo goede ervaringen bij artsen. Maar het veel heel erg mee. Dr Kappel is een aardige vrouw die mij en mijn vriendin warm binnenliet, het was een fijn gesprek.
Het is duidelijk dat het eruit moet. Dat is stap 1, 18 november heb ik de operatie staan, de explantantie aan mijn ene borst. Stap 2 is herstellen en wachten tot de borst vorm aangenomen heeft.
En stap 3 als we een paar maanden verder zijn, kijken hoe mijn borsten in ieder geval weer gelijk gemaakt kunnen worden, op wat voor manier dan ook.
Ik ben heel erg bang als het eruit is en ik een hele tijd het weer met ongelijke borsten moet doen, dat ik het heel zwaar ga krijgen. En dan heb ik nog niet gesproken over de lichamelijke dingen die mij nog te wachten staan.
Ga ik hier profijt van krijgen?
Gaan mijn klachten wel verbeteren?
Hoe ziet het er straks uit?
Hoe ga ik me er psychisch onder voelen?
Ga ik dezelfde pijnlijke gevoelens krijgen als vroeger?
Hoe gaat het lopen met mijn vriend? Hoe voel ik me samen met hem?
En ik heb nog veel meer vragen die er in mijn hoofd afspelen, maar ik ben nu erg moe.
Het begint steeds meer binnen te komen dat het nu echt gaat gebeuren. Als ik eraan denk voel ik me verdrietig, soms verward en ik durf niet te hopen dat mijn klachten gaan verminderen.
Maar ik zie nu wel in dat het er echt uit moet, dat het niet gezond is!
Phoeh wat een lang verhaal, ik ben nu nog aan het twijfelen of ik het erop wil zetten. Maar ik ga het maar gewoon doen...
Herkennen jullie dingen uit mijn verhaal?
Veel liefs,
Bianca
Ze is een kunstenaar hoor!
doet me heel goed