SVS-MELDPUNT KLACHTEN SILICONEN

Ik zit momenteel een beetje in de put.. en ik wil thuis niet aldoor zo klagen.
Maar ik ben verdrietig en bang. Die vreselijke druk op mijn ribben, kortademigheid waardoor ik bijna ga hyperventileren. Die vreselijke pijnen snachts in mijn knie, heup, bekken en onderrug.. ik trek het ff niet meer. Ga je weer googlen en denk ik weer dat ik dood ga aan een vreselijke ziekte.. Ik voel me geïsoleerd, werk (gelukkig) thuis maar voel me daardoor wel eenzaam en afgesloten. Ben ook zo moe.. intens moe...

Ik heb nog geen datum, 18 maart heb ik gesprek met anesthesie en daarna kom ik denk ik op de wachtlijst.
Sorry maar ik moest het een kwijt..

Dit is de juiste plak waar je vrij mag "klagen" en iedereen je begrijpt.
Dus doe maar lekker.

Het is heel beangstigend als je denkt dat je een enge ziekte hebt. En als je gaat googelen dan word je alleen maar gek gemaakt. Helaas is niet alles waar wat je op google vind en google is ook geen ervaren arts. Dus laat je niet gek maken. Je bent al moe en emotioneel.
Probeer te relativeren en jezelf rustig te praten. Wat zijn de feiten en wat kan je nu aan je situatie doen.

"Verander wat je niet kunt accepteren, accepteer wat je niet kunt veranderen, en heb de kracht om het verschil daar tussen te zien"

18 maart lijkt nog ver maar gaat eigenlijk best wel snel. Ik dacht ook, en denk soms nog steeds, 1 april is nog mijlen ver weg. Dan word ik geopereerd. Maar tijd gaat snel en nu kan je jezelf er ook een klein beetje op voorbereiden.

Heel veel % word beter na explanteren. In een ertikel van Henry Dijkman noemde hij laatst; 80% knapt op na explantatie. Hou daar aan vast. Hij weet waar hij het over heeft.

Besef dat je moeheid komt van je immuunsysteem dienkeihard werkt zonder resultaat. Probeer haar te helpen door niet in paniek te raken. Goed voor jezelf zorgen en vertrouwen hebben dat het goed komt
Het komt goed. Geloof daar in
Heb vertrouwen in de enorme kracht die je lichaam bezit.

Dikke knuf en liefs
Sammie

ClioCleo schreef: ↑

08 mar 2020 18:12

Ik zit momenteel een beetje in de put.. en ik wil thuis niet aldoor zo klagen.
Maar ik ben verdrietig en bang. Die vreselijke druk op mijn ribben, kortademigheid waardoor ik bijna ga hyperventileren. Die vreselijke pijnen snachts in mijn knie, heup, bekken en onderrug.. ik trek het ff niet meer. Ga je weer googlen en denk ik weer dat ik dood ga aan een vreselijke ziekte.. Ik voel me geïsoleerd, werk (gelukkig) thuis maar voel me daardoor wel eenzaam en afgesloten. Ben ook zo moe.. intens moe...

Ik heb nog geen datum, 18 maart heb ik gesprek met anesthesie en daarna kom ik denk ik op de wachtlijst.
Sorry maar ik moest het een kwijt..

Ik snap je gevoel lieve Cleo. Je wilt niet altijd zeuren, maar hier kun je altijd je ei kwijt en we snappen je en oordelen niet. Het is ook gewoon K dat jij je zo voelt. Niet teveel googlen, dat helpt niet. Ik snap het wel, want dat heb ik ook vaak genoeg gedaan. Maar het is nog nooit iets v Internet geweest. wees lief voor jezelf. Ga lekker douchen, verwen jezelf met een lekker kopje thee en een tijdschrift bijvoorbeeld en probeer op tijd te slapen.

Het komt goed. De eerste stappen zijn gezet.
Voor je het weet is het de 18e. Stap voor stap. Dikke knuf.

Liefs

Hoi ClioCleo,

Mijn klachten waren op het eind ook echt van de categorie "de laatste loodjes"
Herkenbaar dus. Probeer te ontspannen. Ik had veel leuke dingen gepland de maand voorafgaand aan mijn operatie voor de afleiding.

Houd vol lieve schat.

Liefs,
Zusss

Ach lieverd toch, we snappen dit gevoel allemaal!
Het is soms zo moeilijk om positief te blijven, maar probeer de mooie dingen te blijven zien.
Focus je daarop!

Schrijf van elke dag, voordat je naar bed gaat, 3 dingen op waar je heel blij/ vrolijk/ gelukkig van werd die dag.
Kan iets kleins zijn als een zonnestraal op je gezicht, tot een knuffel van je man etc.
Zie in de kleine dingen, de mooiste momenten!

Succes meid!

Lieve ClioCleo,
Heel begrijpelijk allemaal. Ik kon ook niet wachten tot alles achter de rug was. Ik had ook veel druk op mijn borst.
Je mag je hart luchten zo vaak als je wilt hier

Dank jullie wel allemaal.. Ik post niet veel en om dan je hart te luchten voelt dan zo ongepast omdat ik er (nog) niet veel voor een ander kan zijn. Maar jullie lieve berichtjes doen me enorm goed...

Dikke knuffel voor jou ClioCleo

Herkenbaar je klachten, ClioCleo. Ons lichaam kan ook veel hebben. Velen van ons herstelden.
Ik hoop dat je niet al te lang hoeft te wachten.

Liefs,
Belen

Lieve schat,

Misschien is het tijd om ook even te kijken naar hoe je slaapt. Een goed matras en kussen zijn cruciaal.
Het is werkelijk een ramp. Ik zelf slijt matrassen niet normaal. Het kost veel geld, maar voor je gezondheid moet je wel.

Ik denk aan je! Kunffff!!!!

Sterkte mop!!!! Alles gaat uiteindelijk goedkomen. Ons lichaam kan heeeeeel veel hebben! Maar je geest moet je lichaam dragen, dus probeer na een periode van wanhoop weer hoop te krijgen ok, anders lukt het niet...

X Luna <3 <3 <3

Luna schreef: ↑

09 mar 2020 10:19

Lieve schat,

Misschien is het tijd om ook even te kijken naar hoe je slaapt. Een goed matras en kussen zijn cruciaal.
Het is werkelijk een ramp. Ik zelf slijt matrassen niet normaal. Het kost veel geld, maar voor je gezondheid moet je wel.

Ik denk aan je! Kunffff!!!!

Sterkte mop!!!! Alles gaat uiteindelijk goedkomen. Ons lichaam kan heeeeeel veel hebben! Maar je geest moet je lichaam dragen, dus probeer na een periode van wanhoop weer hoop te krijgen ok, anders lukt het niet...

X Luna <3 <3 <3

Dank je lieve Luna..
Ik heb medicijnen voor het slapen, inmiddels weer een nieuw matras, nieuw orthopedisch kussen een een orthopedisch kniekussen. Het verlicht iets, maar het is nog steeds best erg. Maar goed, na weer een slapeloze nacht.. schijnt de zon buiten... ik moet me maar niet zo gek in mijn hoofd maken. Maar dat is zo lastig.

Misschien moet je op je rug gaan leren slapen... Bij mij was dat het enige wat hielp. Maar wel met de benen hoog, zodat je je onderrug en bekken ontlast.
Ik ben zeer hypermobiel en heb daardoor enorm veel pijn, alles ontwricht, overtrekt, verstuikt. Het is een drama. Op de rug liggen is de enige manier om klachten een beetje te beperken. Hoewel het dan nog steeds fout kan gaan...

Ik weet zo goed wat pijn van liggen is. Het is een ware hel!!!!!!!

Sterkte lieve schat, ik hoop dat het je kan helpen om op de rug te liggen.

X Luna